Ο 20ος μου αιώνας

Τη νύχτα του 1880, όταν ο Τόμας Έντισον παρουσιάζει δημόσια τον πρώτο ηλεκτρικό λαμπτήρα στο Νιου Τζέρσεϊ, δυο δίδυμα κορίτσια βλέπουν το πρώτο φως στην Βουδαπέστη. H Ντόρα και η Λίλi, ζουν πουλώντας σπίρτα στο δρόμο όταν απάγονται από αγνώστους και μεγαλώνουν χωρισμένες. Η χαραυγή του 20ου αιώνα βρίσκει την Ντόρα ψευτοαριστοκράτισσα τυχοδιώκτρια και την Λίλυ αναρχική βομβίστρια.

Η ιστορία των δύο κοριτσιών είναι το πρόσχημα για να παρελάσει ένα ξεχωριστό φαντασμαγορικό θέαμα (το Οριάν εξπρές, το ηλεκτρικό φως του Έντισον, οι πειραματισμοί του Τέσλα, ταξιδιωτικά περιστέρια στην υπηρεσία των επαναστατών, τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, οι ιδέες του Κροπότκιν κ.α.) που όσο κι αν ψάξουμε δύσκολα θα βρούμε αντίστοιχο του, ειδικά στην εποχή που γυρίστηκε η ταινία.

Ερωτικές περιπέτειες, μυστηριώδεις ταξιδιώτες, πρωτοποριακές ανακαλύψεις, νέες θεωρίες, πολιτικές ιδέες και κινήματα, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που χρησιμοποιεί στο ξεχωριστό ασπρόμαυρο σύμπαν της η Ενιέστι, προκειμένου να δώσει την εικόνα μιας ηπείρου σε αναστάτωση (η Ευρώπη των αρχών του 20ου αιώνα δείχνει ανέτοιμη για τις σαρωτικές αλλαγές που θα ακολουθήσουν) χωρίς να αφήνει πίσω τα σημεία εκείνα που θα καθορίσουν το σύνολο του έργου της.

Η καθαρή ματιά, η ποιητική αντιμετώπιση της Ιστορίας, τα πλάνα εικαστικής δύναμης και ομορφιάς, η αλληλοσυμπλήρωση μηχανής και φύσης, οι μεγαλειώδεις σκηνές όπου θριαμβεύει το ένστικτο της ζωής είναι κομμάτια από το παζλ του «20ΟΥ αιώνα» (που λάτρεψε τόσο πολύ ο Ντείβιντ Μπάουι που θέλησε να γνωρίσει τη σκηνοθέτιδα και να χρηματοδοτήσει την επόμενη ταινία της) αλλά και οι βάσεις πάνω στις οποίες θα χτιστούν οι πιο φημισμένες δημιουργίες της.

Χρυσή Κάμερα στο φεστιβάλ Κανών 1989.