Δέκα ύποπτοι για φόνο
Άλλο ένα μυθιστόρημα της Αγκαθα Κρίστι γνωρίζει την κινηματογραφική μεταφορά του αλλά δεν γνωρίζει και την επιτυχία που του αξίζει.
Αγγλία, τέλη της δεκαετίας του 1950. Ο μεγιστάνας Αριστείδης Λεωνίδης (έλληνας μετανάστης που κατόρθωσε να δημιουργήσει μια τεράστια περιουσία με πλάγιες μεθόδους) βρίσκεται νεκρός στο σπίτι του και η μικρή κόρη του αναθέτει σε ένα φίλο της ιδιωτικό ντετέκτιβ να ανακαλύψει την αλήθεια.
Μια οικογένεια με μέλη που περισσότερα τους χωρίζουν παρά τους ενώνουν, μια χούφτα υπόπτων όπου ο καθένας τους θα ένιωθε ανακούφιση στην περίπτωση που ο πάτερ φαμίλιας έπεφτε νεκρός (όπως και συνέβη) κι ένα ταξικό θέμα που βάζει την πλοκή κάτω από ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνικοπολιτικό πρίσμα.
Η ταινία προσπαθεί να συναντηθεί με το κοινό που αρέσκεται στα θρίλερ μυστηρίου, έχοντας ως βασική αρχή το «βρες τον ένοχο», ενώ ρίχνει το απαραίτητο προπέτασμα καπνού όταν το αίνιγμα πυκνώνει. Όμως ο σκηνοθέτης Ζιλ Πακέ Μπρενέρ δεν καταφέρνει να αξιοποιήσει πλήρως το πλούσιο υλικό του που προέρχεται από το βιβλίο «Αράχνες στη σοφίτα» της Κρίστι.
Απλώς αρέσκεται σε μια υποτυπώδη- αν όχι ρουτινιάρικη- αφήγηση της υπόθεσης, αφήνει ανεκμετάλλευτη κάθε πολιτική νύξη, ενώ η ρηχή ψυχολογική προσέγγιση των βασικών χαρακτήρων (ειδικά στο κομμάτι του πρωταγωνιστή ντετέκτιβ) αφαιρεί κομμάτια της παλιομοδίτικης γοητείας του βιβλίου. Βλέπεται πάντως με σχετική άνεση αφού η αγωνία ως προς την ταυτότητα του δολοφόνου κρατάει μέχρι και το αποκαλυπτικό φινάλε. Για να φτάσουμε όμως μέχρι εκεί, έχουμε χασμουρηθεί ουκ ολίγες φορές.
