Nick Cave: απογείωση μετά την καταιγίδα

Είχαμε στο μεταξύ στεγνώσει από τα νερά της καταιγίδας, αν και λίμνες έχασκαν ακόμη εδώ κι εκεί που σιγά σιγά χάνονταν κι αυτές. Και ήταν σα να μην πατούσε κανείς κάτω στη γη– πες ότι με την δυναμη των τραγουδιών έτσι όπως τα έφερενε στη σκηνή, μας πήγαινε όλους κάπου αλλού.

Κανονικά και μετά από τόσα χρόνια _ που έχω δει όλες σχεδόν τις συναυλίες του εδώ – κανονικά λοιπόν τόσα χρόνια θα είχαμε κάνει λιανά την ιστορία του, θα την είχαμε κόψει κομμάτια, θα τα είχαμε αναλύσει, θα είχαμε βάλει σε γυάλες το υλικό της περίπτωσης Nick Cave– μόνο που δεν γίνεται (δεν έχει γίνει) καθόλου έτσι και είναι σα να ζεις την εμπειρία των live του για πρώτη φορά.

Και ενώ ξέρεις (το ξέρουμε) πως ο Nick Cave εκεί πάνω δίνει μια παράσταση – εκρηκτική, μεγάλης ενέργειας και υψηλής αισθητικής- ένα συγκεκριμένο σόου ωστόσο, με τις αναφορές και τις συντεταγμένες του, σε κάνει να πιστεύεις πως η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και εσύ, ο θεατής, είσαι ένα μέρος της. Μένουν έκθαμβοι και το λένε οι καινούργιοι που τον ανακαλύπτουν τώρα. Το λέμε όμως κι εμείς οι πιο παλιοί.

Σα να ακούω ακόμη την απάντησή του όταν τον είχα ρωτήσει ‘γιατί τόση λύπη στα τραγούδια του΄και μου είχε πει, με κάποιο τόνο σοφίας που μπορεί και να μου είχε φανεί και λίγο παράξενος τότε, ‘γιατι η ζωή είναι γεμάτη από λύπη’ κάνοντας μαζί ένα μορφασμό σαν ‘what-can-you-do’.

Στο τέλος της νύχτας του Ejekt που η καταιγίδα το έχει σπάσει στα δύο και αφού οι Editors βγαίνουν μιάμιση σχεδόν ώρα αργότερα από το πρόγραμμά τους, ο Cave ακολουθεί όχι απλά ως ο headliner να κλείσει πανηγυρικά το φεστιβάλ, αλλά να δώσει απο τη σκηνή ένα δίωρο καταρρακτώδες, σπαρακτικό, συγκινητικό, απογειωτικό, μια εμπειρία.

Με τους Bad Seeds που αυτή τη στιγμή είναι σίγουρα μια από τις τέσσερις-πέντε κορυφαίες μπάντες του πλανήτη (αυτόν τον δαίμονα τον Warren Ellis, τον εκλεκτό Jim Sclavunos στα ντραμς, τον Thomas Wydler, τον Martin Casey, τον George Vjestica, τον Toby Dammit) και τα πολύτιμα τραγούδια του «ζωντανά», το συγκλονιστικό Tupelo, το αιώνιο From Her to Eternity, το Mercy Seat, το Stagger Lee και τα εντυπωσιακά -και φοβερά στο λάιβ- νεώτερα Girl in Amber, Jubilee Street, Push the Sky Away.

Κάτι να θυμάσαι δηλαδή ως την επόμενη φορά που θα έρθει- Next time soon; Αν κατάλαβα καλά, soon εννοούσε.