Oι “Τιτάνες” του Ευριπίδη Λασκαρίδη κατεβαίνουν στα υπόγεια του Μεγάρου Μουσικής (video)

Στο Β΄ Υποσκήνιο της Αίθουσας Αλεξάνδρα Τριάντη, στο νέο χώρο που ανοίγει από φέτος για το κοινό επιστρέφουν οι “Τιτάνες”. Η παράσταση του Ευριπίδη Λασκαρίδη και της ομάδας OSMOSIS που εντυπωσίασε το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών ανοίγει τον κύκλο των εκδηλώσεων Μegaron Underground.

21.11.2017

Έχοντας ξεχωρίσει σε είκοσι σημαντικά διεθνή φεστιβάλ με το Relic, η ομάδα παρουσιάζει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την Πέμπτη 23, την Παρασκευή 24 και το Σάββατο 25 Νοεμβρίου (21:00), το νέο της έργο, μετά το Φεστιβάλ Αθηνών, τη Βαρκελώνη, το Τορίνο, το Άμστερνταμ και πριν την έναρξη της χειμερινής της περιοδείας στο εξωτερικό, με πρώτο σταθμό το Théâtre de la Ville του Παρισιού. Μετά τη Γαλλία, οι «Τιτάνες» θα συνεχίσουν το ταξίδι τους σε Πορτογαλία, Ελβετία και Καναδά.

Εντυπώσεις από την παράσταση στο Φεστιβάλ Αθηνών:

Ξεκινώντας με την πρώτη ιδιαιτερότητα αυτής της δουλειάς εκείνο που μπορεί να επισημάνει κανείς είναι ότι δεν εντάσσεται σε καθιερωμένο είδος, δεν πρόκειται δηλαδή ούτε για θέατρο, ούτε για χορό, ούτε για performance, αλλά για στοιχεία από όλα αυτά μαζί που συνθέτουν μια διαφορετικού είδους πρόταση επί σκηνής. Όπως και στην προηγούμενη δουλειά του, το συμπαθέστατο Relic, έτσι και εδώ ο Ευριπίδης Λασκαρίδης κατασκευάζοντας αλλοπρόσαλλα όντα -ερμηνεύοντας μάλιστα ο ίδιος το πρωταγωνιστικό- , έστησε με περίσσια φαντασία μια ιστορία μεταμορφώσεων, δίνοντας έμφαση στη συναισθηματική μεταβολή του βασικού υποκειμένου του, με αποχρώσεις ως επί το πλείστον κωμικές και με πινελιές ψυχικής καταγραφής.

Ασφαλώς δεν αναφερόμαστε σε μια ιστορία με υπόθεση, αλλά για στιγμές “της καθημερινότητας” των όντων αυτών, για ένα σύνολο κινήσεων, εικόνων, ήχων και φώτων που αφήνουν εν τέλει μια αίσθηση γλυκιάς μελαγχολίας, ίσως και μια κατάθεση εσωτερικής μοναξιάς. Μέσα από εικόνες ξεπροβάλουν στιγμιότυπα που συντείνουν ώστε ο καθένας να εικάσει μια δική του ιστορία, κοντά ή μη στην όποια πραγματική εκδοχή δευτερεύουσα σημασία αποκτά.

Η “καθημερινότητα” αντιμετωπίζεται με χιούμορ, ειρωνεία, απαλλαγμένη από ρεαλιστικά ή και φιλοσοφικά υπόβαθρα μέσα στα οποία ενδεχομένως θα έπειθε περισσότερο και γενικά πλάθεται μέσα από μια πιο light θεώρηση των καταστάσεων. Το κύριο ον -θυμίζει και κόμικ- αεικίνητο, αξιαγάπητο, γίνεται οικείο, δε διστάζει να τσαλακωθεί, να γελοιοποιηθεί, να αποκτήσει ψυχική διάσταση ανθρώπινη, παρά την εξωλογική του μορφή. Αν και είναι εμφανής -ως εκ των προτέρων επιλογή- η απροσδιοριστία που το διακρίνει και κατ επέκταση πολλοί συνειρμοί είναι πιθανοί, σε κάποιες στιγμές η ταύτιση του με συγκεκριμένους τύπους -ενδεικτικά της λαϊκής γυναίκας- θέτει περιορισμούς, ίσως και ατυχείς οριοθετήσεις, μέσα στο ανοιχτό σύμπαν της (ανα)δημιουργίας που χαρακτηρίζει την ιδέα του θεάματος.

Η επίγευση…

Συνολικά και εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι ο ονειροπόλος Λασκαρίδης υποστηρίζει επιδέξια τον κόσμο που δημιούργησε -ακόμα και αν είναι ατάκτως ερριμμένος- αλλά και την ιδιαίτερη φιγούρα που τον εξέφρασε, δίνοντας μια πρωτότυπη, σίγουρα διαφορετική και ασυνήθιστη πρόταση στα δρώμενα του Φεστιβάλ και γενικότερα.