Robert Lepage: 887 στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

Η μυθιστορηματική ζωή, η παράξενη οικογένεια και η δύσκολη νιότη του Λεπάζ συνιστούν τη βασική δεξαμενή ιδεών για την αυτοβιογραφική δραματουργία-μυθοπλασία του, αυτό που ο ίδιος ονομάζει autofiction. Γιατί κανείς στη γενέτειρά του, το γαλλοαμερικανικό Κεμπέκ, δεν φανταζόταν ότι αυτό το ντροπαλό και μανιοκαταθλιπτικό αγόρι θα μεταμορφωνόταν σε έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες των τελευταίων ετών, «πρέσβη» της καναδικής πρωτοπορίας σε όλον τον κόσμο.

Κυρίαρχο σκηνικό του έργου είναι ένα πολυμορφικό περιστρεφόμενο κουκλόσπιτο, ομοίωμα της πολυκατοικίας στην οποία μεγάλωσε o Λεπάζ, στον αριθμό 887 της Murray Avenue, στην Πόλη του Κεμπέκ, γεμάτο από μινιατούρες οικιακών συσκευών, αλλά και από τις φιγούρες της οικογένειάς του και των άλλων ενοίκων. Σαν ένα μαγικό σεντούκι, ανοίγοντάς το, ο Λεπάζ, ως μέγας παραμυθάς-στοχαστής και μοναδικός περφόρμερ-αφηγητής, καταδύεται στα μεγάλα μυστήρια της ύπαρξης: από την παιδική ηλικία μέχρι την τέχνη του θεάτρου και από τις πολιτικοκοινωνικές αναταραχές στον Καναδά της δεκαετίας του ’60 έως τους περίεργους μηχανισμούς της μνήμης – ατομικής και συλλογικής. Τα σκηνικά αντικείμενα αποκτούν ξαφνικά τη δική τους «ζωή» και η θεατρική μυσταγωγία συντίθεται από την απροσδόκητη μείξη των νέων μέσων με το κουκλοθέατρο.

Λυρικό και στοχαστικό, ενίοτε παιγνιώδες και άλλοτε πάλι μελαγχολικό, το 887 είναι ένα υπαρξιακό σκηνικό ταξίδι που μοιάζει να αποτίνει φόρο τιμής σε μια διάσημη ρήση του Γάλλου φιλοσόφου Roland Barthes: «Η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία».

Το 887 του Ρομπέρ Λεπάζ και της ομάδας Ex Machina προκάλεσε μεγάλη αίσθηση ήδη από την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Τορόντο, το 2015. Την ίδια χρονιά, η ευρωπαϊκή πρεμιέρα του, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, χαιρετίστηκε ως ένα από τα κορυφαία γεγονότα της διοργάνωσης και έλαβε εγκωμιαστικές κριτικές. «Συγκινητικό, προσωπικό, παντοδύναμο» περιέγραψε το 887 στην εφημερίδα The Guardian η Clare Brennan, βαθμολογώντας την παράσταση με πέντε αστέρια, ενώ για τον κριτικό του Independent, David Pollock, ο οποίος επίσης το βαθμολόγησε με πέντε αστέρια, ήταν «ένα αριστούργημα σε άπειρα επίπεδα».