Οδηγός Οικογενειακής Επιβίωσης

Ο 13χρονος Μπαστιέν βρίσκεται στο κέντρο μίας «πολυσυλλεκτικής» οικογένειας: με 6 ετεροθαλή αδέλφια, 8 «γονείς» και εξίσου πολλά σπίτια και μετακινήσεις, η οικογενειακή του ζωή είναι πολύ πιο περίπλοκη από την σχολική. Η υπομονή, όμως, έχει κι ένα όριο: τα παιδιά αποφασίζουν να επαναστατήσουν και να αντιστρέψουν τους κανόνες. Όλοι μαζί, καταλαμβάνουν ένα ευρύχωρο διαμέρισμα και βάζουν τους γονείς στη θέση τους!

Ανατρέποντας την καθεστηκυία τάξη με κωμικό τρόπο. Κάπως έτσι μπορούμε να περιγράψουμε το στάτους κβο μιας ταινίας που αντιστρέφει τα δεδομένα και βάζει τα παιδιά να φτιάχνουν το πρόγραμμα των ανεύθυνων ή επιπόλαιων γονιών τους. «Μου μιλάς εσύ για επιπολαιότητα, που κάνεις παιδί με όποιον άντρα γνωρίζεις;». Είναι μια και μόνη φράση από τις πολλές που ακούγονται στη διάρκεια του φιλμ που σκοπό έχουν να αναδείξουν μια βασική αλήθεια: ότι σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά όχι απλώς έχουν δίκιο αλλά επιδεινύουν ωριμότητα που δεν διαθέτουν οι γονείς τους. Κάποια πράγματα βέβαια είναι αναπόφευκτα σχηματικά (η γραφική αλλά σοφή γιαγιά, η εμμονή κάποιων γονιών για το σεξ, η αδυναμία κάποιων άλλων γονιών να διακρίνουν τις αρετές των τέκνων τους) αλλά ο Γκαμπριέλ Ζιλιέν-Λαφεριέρ διαθέτει τη σύνεση και τη διορατικότητα να μην χάνει το μέτρο της αφήγησης και κυρίως να κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή. Η ταινία του κυλάει ευχάριστα και ανώδυνα, μερικές καταστάσεις έχουν γούστο (αντίθετα με άλλες που δεν καταφέρνουν να γίνουν πειστικές) ενώ στο δύσκολο κομμάτι του χτισίματος όλων αυτών των χαρακτήρων – 16 με το συμπάθειο είναι το άθροισμα των 8 γονιών, των 7 παιδιών και της γιαγιάς – ο σκηνοθέτης αποσπά το θαυμασμό μας ισορροπώντας με σπάνια δεξιότητα ανάμεσα στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κάθε ήρωα. Είδες τι σου κάνει η εμπειρία;

Κωνσταντίνος Καϊμάκης