Με λένε Τζιγκ

O Έντσο, ένας μικροκακοποιός από τις φτωχές συνοικίες της Ρώμης, αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις όταν πέφτει κατά λάθος σε βαρέλι με πυρηνικά απόβλητα στην προσπάθεια του να αποφύγει τους διώκτες του. Αντί όμως να τις χρησιμοποιήσει για καλό σκοπό, αποφασίζει να προωθήσει την καριέρα του ως σούπερ εγκληματίας, αφού έχει πλέον γίνει άτρωτος, κάτι που δεν χαροποιεί ιδιαίτερα τους βαρόνους της περιοχής. Όταν γνωρίσει την Αλέσια, μια όμορφη αλλά διαταραγμένη κοπέλα που τον ταυτίζει στο παιδικό μυαλό της με τον Τζιγκ το Ατσάλινο Ρομπότ, ένα δημοφιλή χαρακτήρα ιαπωνικών κινούμενων σχεδίων της δεκαετίας του ’80, ο Έντσο ερωτεύεται.

Αν μη τι άλλο η πρωτοτυπία δεν λείπει από την ταινία που αποδεικνύει ότι η επιστημονική φαντασία μπορεί να χωρά το χιούμορ, τη σάτιρα κι ένα περισσότερο κοινωνικό πρόσωπο βασισμένο στις κλασικές επιταγές του ιταλικού νεορεαλισμού. Καθώς ο Έντσο δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κατακάθι της Ρώμης (αντάξιος των «Βίαιων, βρώμικών και άσχημων» πρωταγωνιστών του Ετόρε Σκόλα) ο σκηνοθέτης που χρησιμοποιεί όλους τους στερεοτυπικούς αμερικάνικους μύθους των σούπερ ηρώων, τον αξιοποιεί κατάλληλα προκειμένου να δώσει μορφή καθώς και άλλοθι στο όραμα του. Συνδυάζοντας τα πιο απρόβλεπτα υλικά φτιάχνει ένα ελκυστικό αποτέλεσμα που προσφέρεται τόσο για ψυχαγωγία όσο και για ένα ευρύτερο κοινωνικο-πολιτικό προβληματισμό πάνω στα πρότυπα και τις αξίες της σύγχρονης εποχής. Γιατί ο Έντσο δεν είναι αποκομμένος από το κοινωνικό περιβάλλον που ζει. Από την πρώτη κιόλας σεκάνς που τον παρακολουθούμε λαχανιασμένο να τρέχει να ξεφύγει από τους διώκτες του διαπιστώνουμε στο άκρο του πλάνου ότι η Αιώνια Πόλη δεν βρίσκεται σε ηρεμία. Διαδηλώσεις με αίτημα την κατάργηση της βίας (με ότι αυτό συνεπάγεται σε μια ανοιχτή πολιτική ανάγνωση), ταξικές διαφορές, αφασικοί ήρωες που ψάχνουν να πιάσουν την καλή, ρομαντικές ηρωίδες που βρίσκουν διέξοδο σε γιαπωνέζικα κόμικ. Και στη μέση αυτός ο απόκληρος που δεν θα του έριχνες δεύτερη ματιά αλλά χάρη στη νέα ταυτότητα του έχει μια ακόμη ευκαιρία στο στίβο της ζωής. Η ρελάνς του κυνικού σκηνοθέτη, γουστόζικη και ευρηματική μαζί, τονίζει τη σκοτεινή πλευρά του ήρωα του στην απόφαση του να χρησιμοποιήσει τις υπεράνθρωπες δυνάμεις για δικό του όφελος αντί να πράξει το κοινό καλό. Υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι περισσότεροι που γνωρίζετε δεν θα έκαναν κάτι αντίστοιχο αν βρίσκονταν σε παρόμοια θέση; Τολμηρό, αιρετικό και με βρώμικό χιούμορ το φιλμ αξίζει την προσοχή μας καθώς αποκαλύπτει ένα ατόφιο σκηνοθετικό ταλέντο που ακόμη είναι στην αρχή αλλά θα βρει σύντομα το δρόμο του.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης