Φεστιβαλικά notes #3: “Τιτάνες” του Ευριπίδη Λασκαρίδη στην Πειραιώς 260

Ξεκινώντας με την πρώτη ιδιαιτερότητα αυτής της δουλειάς εκείνο που μπορεί να επισημάνει κανείς είναι ότι δεν εντάσσεται σε καθιερωμένο είδος, δεν πρόκειται δηλαδή ούτε για θέατρο, ούτε για χορό, ούτε για performance, αλλά για στοιχεία από όλα αυτά μαζί που συνθέτουν μια διαφορετικού είδους πρόταση επί σκηνής. Όπως και στην προηγούμενη δουλειά του, το συμπαθέστατο Relic, έτσι και εδώ ο Ευριπίδης Λασκαρίδης κατασκευάζοντας αλλοπρόσαλλα όντα -ερμηνεύοντας μάλιστα ο ίδιος το πρωταγωνιστικό- , έστησε με περίσσια φαντασία μια ιστορία μεταμορφώσεων, δίνοντας έμφαση στη συναισθηματική μεταβολή του βασικού υποκειμένου του, με αποχρώσεις ως επί το πλείστον κωμικές και με πινελιές ψυχικής καταγραφής.

Ασφαλώς δεν αναφερόμαστε σε μια ιστορία με υπόθεση, αλλά για στιγμές “της καθημερινότητας” των όντων αυτών, για ένα σύνολο κινήσεων, εικόνων, ήχων και φώτων που αφήνουν εν τέλει μια αίσθηση γλυκιάς μελαγχολίας, ίσως και μια κατάθεση εσωτερικής μοναξιάς. Μέσα από εικόνες ξεπροβάλουν στιγμιότυπα που συντείνουν ώστε ο καθένας να εικάσει μια δική του ιστορία, κοντά ή μη στην όποια πραγματική εκδοχή δευτερεύουσα σημασία αποκτά.

Η “καθημερινότητα” αντιμετωπίζεται με χιούμορ, ειρωνεία, απαλλαγμένη από ρεαλιστικά ή και φιλοσοφικά υπόβαθρα μέσα στα οποία ενδεχομένως θα έπειθε περισσότερο και γενικά πλάθεται μέσα από μια πιο light θεώρηση των καταστάσεων. Το κύριο ον -θυμίζει και κόμικ- αεικίνητο, αξιαγάπητο, γίνεται οικείο, δε διστάζει να τσαλακωθεί, να γελοιοποιηθεί, να αποκτήσει ψυχική διάσταση ανθρώπινη, παρά την εξωλογική του μορφή. Αν και είναι εμφανής -ως εκ των προτέρων επιλογή- η απροσδιοριστία που το διακρίνει και κατ επέκταση πολλοί συνειρμοί είναι πιθανοί, σε κάποιες στιγμές η ταύτιση του με συγκεκριμένους τύπους -ενδεικτικά της λαϊκής γυναίκας- θέτει περιορισμούς, ίσως και ατυχείς οριοθετήσεις, μέσα στο ανοιχτό σύμπαν της (ανα)δημιουργίας που χαρακτηρίζει την ιδέα του θεάματος.

Η επίγευση…

Συνολικά και εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι ο ονειροπόλος Λασκαρίδης υποστηρίζει επιδέξια τον κόσμο που δημιούργησε -ακόμα και αν είναι ατάκτως ερριμμένος- αλλά και την ιδιαίτερη φιγούρα που τον εξέφρασε, δίνοντας μια πρωτότυπη, σίγουρα διαφορετική και ασυνήθιστη πρόταση στα δρώμενα του Φεστιβάλ και γενικότερα.