Polina: Ο Χορός είναι η Ζωής μου

Μόσχα, αρχές της δεκαετίας του ’90. Η 8χρονη Πολίνα είναι μια προικισμένη μπαλαρίνα. Παρά την φτωχική της καταγωγή, γίνεται δεκτή στη φημισμένη σχολή του Καθηγητή Μποζίνσκι, ο οποίος εκπαιδεύει χορευτές για τα μπαλέτα Μπολσόι. Εκείνος αμέσως αντιλαμβάνεται το ταλέντο της και την κάνει να εργαστεί τόσο σκληρά που στα 18 της το όνειρό της επιτέλους γίνεται πραγματικότητα και κερδίζει μια θέση στα Μπολσόι.

Καλογραμμένο, τρυφερό, με όλες τις ανατροπές, τις εντάσεις και την αγωνία που συνοδεύουν τη ζωή κάθε κοριτσιού που ονειρεύεται να βρει τη θέση του στο μαγικό κόσμο του χορού. Η ταινία διακρίνεται από έντονο αυτοβιογραφικό χρώμα καθώς πολλά από τα γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή της Πολίνα συνέβησαν στην αληθινή ζωή της σκηνοθέτιδας.Όλα αυτά βέβαια παρά την καλαισθησία και την εντιμότητα της γραφής είναι χιλιοειδωμένα μοτίβα πάνω σε αμέτρητες βιογραφίες. Εδώ αν κάτι διαφοροποιεί την ταινία της Αντζελίν Πρελζοκάζ είναι η αποφασιστικότητα της γραφής στο να αναδείξει τον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας της χωρίς διάθεση αγιοποίησης, ενώ αξίζει να αναφερθεί η δυναμική κινηματογράφηση των σκηνών χορού που θα αποζημιώσει τους φαν του μπαλέτου. Το σενάριο από ένα σημείο και μετά ακολουθεί την οδό της ζόρικης ενηλικίωσης που εδώ ταυτίζεται με την απόφαση της ηρωίδας να ανοίξει τα φτερά της και να στραφεί στο εξωτερικό όχι απλώς για να βρει νέες ιδέες και τεχνικές πάνω στην τέχνη της αλλά κυρίως για να δει την πραγματική ζωή. Και κάπως έτσι, προκύπτει ο έρωτας. Προβλέψιμο αλλά αληθινό.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης