Η Καλύτερη Στιγμή Τους

1940, Λονδίνο, Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Κάτριν, μία άπειρη σεναριογράφος εργάζεται πυρετωδώς μαζί με ένα κινηματογραφικό συνεργείο προκειμένου να φτιάξουν μία ταινία που θα ανυψώσει το πεσμένο ηθικό του λαού, αλλά και θα εμπνεύσει την Αμερική να προσφέρει τη βοήθειά της.

Έχοντας αποδείξει ότι το δράμα εποχής και η χειραφέτηση της γυναίκας είναι πεδία στα οποία μεγαλουργεί (τρέξε τώρα να δεις το «Μια κάποια εκπαίδευση») η Lone Scherfig είναι μια σκηνοθέτιδα που μπορεί να τα βγάλει πέρα με την πιο σκοτεινή ή απαισιόδοξη ιστορία – τι άλλο δηλαδή είναι ο πόλεμος;- χωρίς να χάνει στιγμή το χιούμορ και την αισιοδοξία της. Η «καλύτερη στιγμή τους» είναι μια θεοπάλαβη, παλιομοδίτικη ιστορία για το πως κατασκευάστηκαν οι προπαγανδιστικές ταινίες στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και μια συγκινητική ιστορία για τη γυναικεία χειραφέτηση καθώς και την ακαταμάχητη δύναμη του σινεμά στην κατασκευή μύθων και την επιβολή του στις λαϊκές μάζες. Όλο το τελευταίο κομμάτι που η Κάτριν παρακολουθεί το αποτέλεσμα της δουλειάς της μαζί με το ανομοιογενές κοινό στη σκοτεινή αίθουσα, είναι μια ατόφια σκηνή ανθολογίας που καταγράφει τη σχέση θεατή-ταινίας με τρόπο που ελάχιστοι μετρ του είδους έχουν κατορθώσει στο παρελθόν. Πριν από αυτή τη σκηνή όμως που το συναίσθημα και η συγκίνηση μεγαλουργούν, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας καυστικής και πνευματώδους κωμωδίας όπου οι θανατηφόρες ατάκες του Bill Nighy («Love actually») δεν αφήνουν τίποτε όρθιο και η κομψότητα της θαυμάσιας Gemma Arterton, υπογραμμίζει την ανωτερότητα και το μεγαλείο της «Νέας Γυναίκας». Της γυναίκας του 20ου αιώνα που είναι έτοιμη να αναδυθεί μέσα από τις στάχτες του Β Παγκοσμίου Πολέμου, σπάζοντας ταμπού και αδικίες αιώνων, φέρνοντας την επιτέλους εκεί που της αξίζει. Σε ίση (τουλάχιστον) θέση και αξία με τον άντρα…

Κωνσταντίνος Καϊμάκης