Η Μυστική Γραφή

Η Λαίδη Ρόουζ είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα που ζει σε ψυχιατρική κλινική για πάνω από 50 χρόνια. Η περίπτωσή της τραβά το ενδιαφέρον του Δρ. Στέφεν Γκριν που τη βοηθά να ξαναθυμηθεί το παρελθόν της και να κερδίσει την ελευθερία της. Μέσα από τη μυστική γραφή του ημερολογίου της Ρόουζ ξεδιπλώνεται μία συγκλονιστική ζωή γεμάτη έρωτα, αλλά και κατάφορη αδικία, ενώ αποκαλύπτεται η προσωπικότητα μίας αξιόλογης και θαρραλέας νέας γυναίκας, της οποίας το μόνο έγκλημα ήταν ότι ερωτεύτηκε.

Ο έξι φορές υποψήφιος για Όσκαρ, Τζιμ Σέρινταν επιστρέφει με ακόμα μία φιλόδοξη ιρλανδική ταινία που αναμειγνύει το αισθηματικό δράμα με τον πόλεμο αλλά χωρίς τη διαύγεια και έμπνευση που είχε στα πρώτα του έργα («Το αριστερό μου πόδι», «Στο όνομα του πατρός», «The boxer»). Η ξεχωριστή προσωπικότητα μίας ανεξάρτητης νέας γυναίκας που βρίσκεται πολύ πιο μπροστά από την εποχή της – η αμαρτία της είναι πως «προκαλεί» τους άντρες με τη θαρραλέα στάση και την αξιοπρέπεια της- χαράζει τη ραχοκοκαλιά ενός φιλμ που τουλάχισταν στα χαρτιά φαίνεται αρκετά ενδιαφέρον. Όμως η ιστορία αγάπης και εξιλέωσης, που αφηγείται ο Σέρινταν παρά τα έντονα και ελκυστικά συστατικά της δεν καταφέρνει να γίνει ούτε πειστική (σπάνια έχουμε δει τόσο ανύπαρκτη χημεία μεταξύ δύο ηθοποιών όπως αυτή των Τζακ Ρέινορ και Ρούνι Μάρα) ούτε συγκινητική. Κι όμως όλα έδειχναν ιδανικά στην αρχή. Το γυναικείο πορτρέτο με την έμφυτη σεξουαλικότητα και τάση ανεξαρτησίας δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη ερμηνεύτρια (η Ρούνι Μάρα μερικές φορές δείχνει να παλεύει μόνη της να σώσει το φιλμ από την καταστροφή), το ιρλανδικό φόντο του Β Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και του ντόπιου αγώνα ανεξαρτησίας απέναντι στους κατακτητές Άγγλους, το ζήτημα της θρησκείας και κυρίως το θέμα της γυναικείας σεξουαλικότητας και χειραφέτησης θα μπορούσαν να φτιάξουν… παπάδες στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη. Όμως ο Σέρινταν μοιάζει να έχει επαναπαυτεί στις δάφνες του (παρότι αυτές έχουν κακοφορμίσει) και διεκπεραιώνει ρουτινιάρικα και άγαρμπα μια ιστορία που φαίνεται ότι δεν τον πολυενδιαφέρει.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης