Ο Εμποράκος

Ο Εμάντ και η Ράνα, εγκαταλείπουν βιαστικά το ετοιμόρροπο διαμέρισμα τους και βρίσκουν νέα στέγη σε πολυκατοικία στην Τεχεράνη. Η σχέση τους αρχίζει να αλλάζει, ενώ η παράσταση που ανεβάζουν, ο «Θάνατος του Εμποράκου», συνεχίζεται ώσπου ένα τραγικό συμβάν (η Ράνα δέχεται επίθεση από άγνωστο άντρα μέσα στο νέο τους σπίτι) θα σημαδέψει ανεπανόρθωτα τη σχέση τους.

Με διθυράμβους και 2 βραβεία (καλύτερου σεναρίου και αντρικής ερμηνείας για τον πρωταγωνιστή Shahab Hosseini) έρχεται από το φεστιβάλ των Κανών η νέα ταινία του ιρανού Asghar Farhadi. Όπως και στα προηγούμενα έργα του («Τι Απέγινε η Έλι», «Παρελθόν», «Ένας χωρισμός») ο σκηνοθέτης βγάζει μέσα από ρεαλιστικές εικόνες καθημερινότητας ασυνήθιστες ανατροπές που δοκιμάζουν τη συνοχή στη σχέση και – κυρίως- την ηθική των μεσοαστών ηρώων του. Με περισσότερα δάνεια από τη Δύση (το «Τι Απέγινε η Έλι» έχει μεγάλη ομοιότητα με την «Περιπέτεια» του Μικελάντζελο Αντονιόνι ενώ ο «Εμποράκος» στηρίζει την προβληματική του στο «Θάνατο του εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ) παρά από την ιρανική παράδοση, ο Asghar Farhadi θεωρείται ο ανανεωτής του σινεμά της χώρας του με μια θεματολογία που μπορούμε να τη συναντήσουμε σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη. Όμως το ανθρωποκεντρικό δράμα στη νέα του ταινία δεν ολοκληρώνει απόλυτα τους μεγαλεπήβολους στόχους του. Το πρόβλημα είναι πως η σύζευξη «τέχνης-ζωής» – την οποία επιχειρεί να κάνει θεμέλιο λίθο της αφήγησης του στην ταινία- παρουσιάζει μεγάλα κενά ενώ και η δραματουργική λειτουργία του συγκεκριμένου διπόλου δεν πείθει απόλυτα. Κατά συνέπεια ο στοχασμός του σκηνοθέτη πάνω σε βασικά ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης (η συγχώρεση, η εκδίκηση, η προσωπική τιμή) μόνο αποσπασματικά έχει κάποια ενδιαφέροντα ερωτήματα να εγείρει. Στη βάση της η ταινία παρουσιάζεται βαθιά συντηρητική και συναισθηματικά εκβιαστική, με τη γραφή του σκηνοθέτη να αρχίζει να επιδεικνύει έντονα σημάδια μανιερισμού και επανάληψης.