Το Μέλλον

Η Ναταλί διδάσκει φιλοσοφία σε Λύκειο στο Παρίσι. Παθιασμένη με την δουλειά της, απολαμβάνει να βυθίζεται στις σκέψεις και τους στοχασμούς της, ενώ μοιράζει τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της ανάμεσα στα δύο παιδιά, το σύζυγο, τους παλιούς μαθητές και την κτητική μητέρα της. Μία μέρα ο σύζυγός της, της ανακοινώνει ότι την αφήνει για μία άλλη γυναίκα και η Ναταλί βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα μεγάλο κενό.

Η γαλλίδα σκηνοθέτις, σεναριογράφος και ηθοποιός Mia Hansen-Løve, που είχε αποσπάσει τα εγκώμια της κριτικής στο φεστιβάλ Κανών 2009 με το «Πατέρα των παιδιών μου» (βραβείο Επιτροπής στο «Ένα κάποιο βλέμμα»), φτιάχνει ένα στέρεο και ανθρώπινο δράμα χαρακτήρων εστιασμένο στην περσόνα της περίφημης Isabelle Huppert. Αντίθετα με το ότι φαντάζεται κάποιος όμως, αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που η ταινία δεν μας ενθουσίασε. Όλο το (σκηνοθετικό) είναι της γεννημένης πριν από 35 χρόνια Hansen-Løve δείχνει απορροφημένο από το θαυμασμό της για την Huppert, που ξεχνάει όλα τα άλλα. Η ταινία της πάσχει σεναριακά σε μεγάλο βαθμό από τα συνεχή και ασταμάτητα χαστούκια που τρώει η ηρωίδα (τέτοια και τόσα δεν είχε ούτε ο Βασιλάκης Καίλας στα ντουζένια του) ώστε οριακά σώζεται από το να μην γίνει γραφική. Ακόμη κι η ερμηνεία της Isabelle Huppert δεν είναι κάτι το αξιομνημόνευτο. Ουσιαστικά αναπαράγει την κοπιαρισμένη περσόνα των ψυχοδραμάτων του Χάνεκε και με την ταχύτητα στον αυτόματο πιλότο απλώς διεκπεραιώνει με επαγγελματική συνέπεια τις υποχρεώσεις της.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης