Σονάτα σε κλειστό δωμάτιο

Ο αυστηρός γυναικολόγος πατέρας έχει γύρω του τα 4 ενήλικα παιδιά του σε μια οικογενειακή συγκέντρωση που θα πάρει απρόοπτη τροπή όταν οι τρεις εξ αυτών τον κατηγορήσουν ως καταδότη επί Τσαουσέσκου που «έδινε» στις αρχές τις γυναίκες εκείνες που επιθυμούσαν να κάνουν παράνομα έκτρωση. 

Στη σκιά του «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες» μοίαζει να κινείται το φιλμ του νέου ταλέντου του ρουμανικού κινηματογράφου. Ο Adrian Sitaru με τη βοήθειας της συνσεναριογράφου και πρωταγωνίστριας του Alina Grigore, φτιάχνει ένα ασυμβίβαστο, ηλεκτρισμένο φιλμ που μετατρέπεται σε δριμύτατο κατηγορώ για το καθεστώς του Τσαουσέσκου και τους νοσταλγούς του.

Είναι εντυπωσιακό το πείσμα του συνταξιούχου γιατρού να μην κάνει πίσω στις «πεποιθήσεις και τις αρχές» του υποστηρίζοντας ακόμη και με τη βία (στο επεισοδιακό τραπέζι έρχεται στα χέρια με τον ένα γιο του) το παρελθόν του. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα εκπρόσωπο του σκοταδισμού και της οπισθοδρόμησης που όχι μόνο δεν παραδέχεται το σφάλμα του αλλά θεωρεί εαυτόν υπεράνω όλων. Η ακουμπισμένη στον ώμο του διευθυντή φωτογραφίας κάμερα, ανιχνεύει τα μυστικά και τις κοφτερές γωνίες του οικογενειακού αυτού δράματος με τρόπο που δεν αφήνει αμφιβολίες ως προς το που κινείται ο προβληματισμός του Adrian Sitaru. Η απόδοση δικαιοσύνης, το κλιμακούμενο σασπένς, τα ψυχολογικά και ηθικά διλήμμα μιας ιστορίας με πολλά παρακλάδια (η αιμομιξία, η ελευθερία, οι προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις, το ολοκληρωτικό καθεστώς κ.α.) συναντώνται δεξιοτεχνικά σε αυτό το κλειστό δράμα δωματίου, που βρίσκει διέξοδο μόνο όταν οι πρωταγωνιστές χάνουν και τις τελευταίες αντιστάσεις τους για να αντικρύσουν την ωμή αλήθεια.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης