Βασίλισσα της Γης

Η Κάθριν περνά μια δύσκολη φάση στης ζωή της: πρόσφατα έχασε τον πατέρα της, έναν διάσημο καλλιτέχνη του οποίου τις υποθέσεις χειριζόταν προσωπικά, και αμέσως μετά ο φίλος της ο Τζέιμς την παράτησε. Αναζητώντας γιατρειά, η Κάθριν σπεύδει στο εξοχικό της φίλης της Βιρτζίνια για να βρει την ηρεμία που χρειάζεται. Ωστόσο, όταν φτάνει εκεί, αποδεικνύεται κάτι τέτοιο είναι αδύνατο.

Μπεργκμανικό δράμα δωματίoυ με δύο σπουδαίες γυναικείες παρουσίες – η Elisabeth Moss του «Mad men» σε μια ψυχοβγαλτική ερμηνεία χαράζει ήδη μια σπουδαία καριέρα- να αφήνουν το στίγμα τους. Η φιλία της Κάθριν και της Βιρτζίνια δεν είναι εύκολη. Διαφορετικοί χαρακτήρες, με άλλες ανάγκες («είτε είναι ο πατέρας σου είτε είναι ο φίλος σου, χρειάζεσαι πάντα δίπλα σου έναν άντρα για να σε φροντίζει» λέει η Βιρτζίνια ωμά-κοφτά στη φίλη της) και αντίθετες επιλογές, οι δύο γυναίκες συναντιούνται στο εξοχικό της Βιρτζίνια αραιά και που και κυρίως όταν συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος. Ο πραγματικός χρόνος που διαδραματίζεται η πλοκή του έργου είναι ακριβώς μια βδομάδα. Η βδομάδα που η Κάθριν έχει αποτραβηχτεί σε ένα δωμάτιο της φίλης της για να ηρεμήσει και να βρει τον εαυτό της, Όμως οι θύμησες της τελευταίας φοράς, οι ανοιχτές πληγές που άνοιξαν τότε και η «επιθετική» συμπεριφορά της Βιρτζίνια δεν θα επιτρέψουν να συμβεί αυτό.

Το φιλμ δεν προσφέρεται για ανώδυνη παρακολούθηση ούτε έχει ψυχαγωγικό χαρακτήρα. Όπως κάποτε ο μεγάλος σουηδός έβγαζε τα εσώψυχα των πρωταγωνιστριών του μπροστά στην κάμερα με την αριστουργηματική «Περσόνα» του, έτσι κι ο Alex Ross Perry φτιάχνει ένα ψυχολογικό θρίλερ χαρακτήρων ακραίο, βαρύ και δύσκολο.

Χωρίς να φτάνει στα ύψιστα επίπεδα της μπεργκμανικής τέχνης η ταινία του είναι ειλικρινής και ανοιχτή στις προκλήσεις. Το θέμα της δεν είναι τόσο η γυναικεία φιλία αλλά η συμπαράσταση. Η εύθραυστη Κάθριν ανησυχεί ότι η κατάθλιψη που σκότωσε τον πατέρα της μπορεί να διαλύσει και την ίδια, οπότε αναζητά τη βοήθεια της Βιρτζίνια για να ηρεμήσει. Όμως εκείνη, επικριτική κι απότομη, συνεχώς της τονίζει τα αρνητικά σημεία του χαρακτήρα της δημιουργώντας μια αμείωτη ένταση κι έναν αρρωστημένο ανταγωνισμό μεταξύ τους. Ένα χρόνο πριν η Βιρτζίνια ήταν εκείνη που βρισκόταν σε ανάγκη αλλά η ερωτευμένη Κάθριν ήταν απορροφημένη με το φίλο της. Τώρα η φίλη της ανταποδίδει τη «βοήθεια» αφήνοντας τη ουσιαστικά μόνη καθώς φλέρταρει με ένα ντόπιο.

Όλο το σκηνικό είναι γεμάτο από την έντονη παρουσία των δύο γυναικών. Σε αυτό οι άντρες είναι διακοσμητικοί: δηλώνονται είτε ως παθητικοί θεατές είτε ως μαριονέτες που «χορεύουν» στο ρυθμό των δύο γυναικών. Παρότι το φιλμ πάει να αρθρώσει κάποιες κρίσιμες κουβέντες περί μοναξιάς, συναισθηματικής βίας, αδυναμίας επικοινωνίας και εύθραυστων διαπροσωπικών σχέσεων, η αφήγηση του σκηνοθέτη είναι τόσο «εχθρική» προς το θεατή (σκληρά close up, νευρωτικές σκηνές, προβληματικές καταστάσεις) που καθιστά την παρακολούθηση του τουλάχιστον άβολη. Κάποιοι βέβαια θα το εκτιμήσουν αυτό και με το παραπάνω.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης