Τα Χρυσά Μας Χρόνια

Ένας αινιγματικός άντρας είναι ο Πολ (Mathieu Amalric) που στην προσπάθεια του να επιστρέψει στο Παρίσι ύστερα από απουσία πολλών ετών, κρατείται από τις αρχές για να διευκρινιστεί αν το διαβατήριο του είναι γνήσιο ή όχι. Στην ανάκριση που ακολουθεί αναπολεί τα σημαντικότερα γεγονότα της επωδυνης παιδικής ηλικίας του (βίαιη και τραυματική η σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα με τρία παιδιά ύστερα από το χαμό της μητέρας τους), τον ισχυρό δεσμό που είχε με τον αδερφό του, το κρίσιμο ταξίδι στη Ρωσία που του άλλαξε τη ζωή και, κυρίως, την αγαπημένη του Έστερ που τη λάτρευε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο…

Γνωστός στη Γαλλία – αλλά όχι και στη χώρα μας- ο Arnaud Desplechin έχει βρεθεί στο παρελθόν πέντε φορές υποψήφιος για το Χρυσό Φοίνικα. Το σινεμά του είναι δύσκολο, ασυμβίβαστο αλλά και τρομερά ενδιαφέρον στις κορυφαίες στιγμές του – το θαυμάσιο «Un Conte de Noël» από το 2008- ενώ στις υπόλοιπες αφήνει μια αίσθηση ανικανοποίητου. Τα «Χρυσά χρόνια» βρίσκεται κάπου στη μέση. Παρά τις φιλόδοξες προθέσεις του (το ξεκίνημα του φιλμ θυμιζει κατασκοπική…πλοκή) δεν ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτές. Ο Desplechin δείχνει διχασμένος ως προς το τι επιδιώκει να κάνει. Μια ερωτική ιστορία, μια μελέτη της δύσκολης παιδικής ηλικίας ή μήπως το χρονικό της ενηλικίωσης; Το μυστήριο της ταυτότητας του ήρωα, λύνεται όσο ξεφυλλίζει ο Πολ το άλμπουμ των αναμνήσεων του, με το σημαντικότερο κεφάλαιο να αφορά στην αιθέρια Έστερ. Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη αστοχία του Desplechin. Στην προσπάθεια του να δώσει κορύφωση στο δράμα του ήρωα μέσω της ερωτικής ιστορίας-τραγωδίας, χάνεται σε προβληματικές καταστάσεις, ελλιπώς ανεπτυγμένους χαρακτήρες, τυποποιημένες ανατροπές. Έτσι αφήνει αναξιοποίητο το μόνο πραγματικά ενδιαφέρον και συγκινητικό κομμάτι του έργου, που αφορά την παιδική και προεφηβική ηλικία του ήρωα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης