Ο δρόμος για το Λα Παζ

Το σενάριο περιγράφει το ταξίδι ενός ηλικιωμένου μουσουλμάνου, ο οποίος ζητά από έναν «ερασιτέχνη» ταξιτζή (Rodrigo De la Serna), να τον οδηγήσει με το παλιό του peugeot, από το Μπουένος Άιρες μέχρι το Λα Παζ της Βολιβίας όπου βρίσκεται ο αδελφός του. Όμως ο τελικός προορισμός του γέροντα είναι η Μέκκα.

Κάθε road movie είναι πρωτίστως ένα ταξίδι ενδοσκόπησης και αυτογνωσίας. Υπό μια έννοια το ίδιο μοτίβο ισχύει και εδώ. Και για τους δύο συνταξιώτες ο τελικός προορισμός δείχνει κοινός (η συμφιλίωση με τον εαυτό τους) αλλά η πορεία που ακολουθούν είναι διαφορετική.

Ο μεν μουσουλμάνος έχει φτάσει στη δύση της ζωής του και επιδιώκει να τακτοποιήσει μερικά ζητήματα πριν από την τελική αναχώρηση. Ο δε αργεντίνος είναι ένας επιπόλαιος, παρορμητικός άντρας που στην ουσία παραμένει ακόμη παιδί. Η αργοπορημένη ενηλικίωση για τον δεύτερο δεν θα είναι δίχως απώλειες ή τίμημα. Στην πιο απρόσμενη στροφή της ζωής του (αυτό το ταξίδι αναγκάζεται να το κάνει με βαριά καρδιά) καλείται να πάρει τις κρίσιμες αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον του.

Δεν είναι άσχημο το φιλμ που πατάει με το ένα πόδι του στην εύκολη συγκίνηση και το μελόδραμα ενώ το άλλο πόδι βρίσκεται στην ανάλαφρη κωμωδία. Όμως δεν πετυχαίνει την απόλυτη ισορροπία καθώς ο χαμηλών τόνων ρεαλισμός που επιστρατεύει ο σκηνοθέτης δεν γίνεται σχεδόν ποτέ ικανός για να «σχολιάσει» διεξοδικά τα βασικά ζητήματα του έργου. Η ανοχή στη διαφορετικότητα των ανθρώπων (είτε μιλάμε για κουλτούρα, θρησκεία ή ακόμη και γενιές), το χτίσιμο της αδόκιμης αυτής φιλίας, η ανάγκη να αρθρώσει η ταινία ένα στιβαρό λόγο πάνω στην τραγική καθημερινότητα των απλών ανθρώπων είναι σεβαστά θέματα. Όμως η αποτελεσματική αντιμετώπιση τους χάνεται στην προσπάθεια του δημιουργού να φτιάξει ένα έργο που πρώτα κοιτάει πως θα αρέσει στο θεατή κι ύστερα καταπιάνεται με το πως τελικά θα βρει τις δικές του αλήθειες.