Ο Φόβος – Δεν πιστεύω πια στην αγάπη

Η Αϊρήν Βάγκνερ έχει ό,τι ονειρεύεται μια γυναίκα: κοινωνική θέση, έναν σύζυγο που την λατρεύει, ενδιαφέρουσα δουλειά και, φυσικά, υπέροχα παιδιά. Όμως κάτι της λείπει, ζητάει το κάτι παραπάνω. Έτσι, όταν συναντάει τον νεαρό Έρικ, τον ερωτεύεται παράφορα. Η θυελλώδης σχέση τους τελειώνει γρήγορα παρά το πάθος των δύο εραστών. Στις επόμενες μέρες η ηρωίδα συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να συνεχίζει να ζει όπως και πριν.

Η Ingrid Bergman αποδίδει υποδειγματικά το χαρακτήρα της γυναίκας η οποία αλλάζει ριζικά μετά από το ερωτικό πάθος. Από την κριτική της εποχής θεωρήθηκε ότι ο ρόλος της γυναίκας που έχει παγιδευτεί, τής ταίριαξε γάντι. Στην τελευταία ταινία της κοινής τους πορείας, ο Rossellini δίνει την προτεραιότητα στον συναισθηματικό κόσμο της γυναίκας, αφήνοντας στη σύντροφο του ευρύ πεδίο δράσης. Η πρωταγωνίστρια δεν παραμερίζεται όπως στο “Europa 51”, ούτε εγκαταλείπεται στην ανεξιχνίαστη παθητικότητα της φύσης, όπως στο «Η Γη του Στρόμπολι». Ο εσωτερικός κόσμος της γυναίκας αποκαλύπτεται στον θεατή σε συνάρτηση πάντα με τον εξωτερικό, περιβάλλοντα κόσμο. Τα αισθήματα, που βιώνει η πρωταγωνίστρια, είναι συνυφασμένα με πρόσωπα και γεγονότα. Η απιστία γεννάει την ενοχή, και η ενοχή με τη σειρά της σπέρνει τον φόβο. Κι ενώ ο φόβος είναι αρχικά ψυχολογικός/εσωτερικός, στη συνέχεια λαμβάνει σάρκα και οστά στο πρόσωπο ενός τρίτου προσώπου που θα εκβιάσει την ηρωίδα. Ο σκηνοθέτης, ως μαιτρ του νουάρ, κατόρθωσε επιδέξια να μεταφέρει την αίσθηση της επερχόμενης καταστροφής, ενώ εντυπωσιακή είναι και η μουσική επένδυση της ταινίας που μεταφέρει στην εντέλεια όλη την ατμόσφαιρα, στην οποία συντελείται η ιστορία.