Η Ελιά

Η 20χρονη Άλμα θλίβεται από την εικόνα του καταβεβλημένου, άρρωστου παππού της που «θρηνεί» την απώλεια της αγαπημένης του ελιάς (ένα δέντρο χιλιάδων ετών που πούλησαν τα παιδιά του σε μεγάλη γερμανική εταιρεία) και αποφασίζει να ταξιδέψει από την Ισπανία ως το Ντίσελντορφ, για να πάρει την πάρει πίσω και να του την επιστρέψει.

Το σενάριο του Paul Laverty, μόνιμου συνεργάτη του πρόσφατου νικητή των Κανών Ken Loach– ναι, ο ίδιος έγραψε το σενάριο και του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα «I, Daniel Blake»- είναι το βασικό στοιχείο αυτής της ανθρώπινης και τρυφερής ταινίας που θα σας συγκινήσει πέρα ως πέρα.

Δεν είναι τόσο η δονκιχωτική ηρωίδα που κυνηγάει «ανεμόμυλους», παρέα με δύο Σάντσος (ο θείος της και το αγόρι της) για να πραγματοποιήσει την υπόσχεση στον παππού της, όσο το ξεκάθαρο τοπίο που ανοίγει μπροστά στα μάτια μας ο σπουδαίος Laverty, γύρω από το τι συμβαίνει σήμερα γύρω μας.

Περιγράφοντας με δεξιοτεχνία και καυστικό τρόπο τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης «οικονομικής κρίσης» που μαστίζει τον ευρωπαϊκό Νότο, ο βρετανός γραφιάς κάνει ένα μίνι απολογισμό των αιτιών που οδήγησαν στο μαρασμό τους γηραιότερους (ο παππούς της Άλμα έχει πάψει να μιλάει εδώ και χρόνια) και στην αβεβαιότητα τους νεότερους. Oι συνέπειες του καπιταλισμού και της οικονομικής λιτότητας, παρουσιάζονται άλλοτε γλαφυρά και κωμικά (ο οργισμένος θείος που κλέβει το αντίγραφο από το Άγαλμα της Ελευθερίας και κάνει σκέψεις μέχρι και για τον Μίκυ Μάους της Euro-Disney!) κι άλλοτε με σκληρό, σχεδόν τραυματικό τρόπο (η σκηνή του ξεριζωμού του δέντρου θα σας κάνει να κλάψετε). Όμως η ρομαντική ηρωίδα δεν είναι ποτέ μόνη της. Ακόμη κι αν δεν φαντάζεται την κατάληξη του ταξιδιού της ξέρει ότι το ένστικτο της έχει δίκιο. Κι όπως πολύ σωστά λέει «μερικές φορές πρέπει να ξεκινάς κάτι ακόμη κι αν δεν γνωρίζεις που θα σε οδηγήσει αυτό…».

Κωνσταντίνος Καϊμάκης