Το Χρονικό Μιας Αθωότητας

Ο David είναι ένας νοσοκόμος ο οποίος εργάζεται στο τμήμα ασθενών που βρίσκονται σε τελικό στάδιο. Αποτελεσματικός και αφοσιωμένος σε αυτό που κάνει, αναπτύσσει στενές και ισχυρές σχέσεις με κάθε άτομο που βοηθάει. Αλλά, πέρα από τη δουλειά του, ο David είναι αναποτελεσματικός και ανίκανος να πραγματοποιήσει ουσιαστικές επαφές με άλλους ανθρώπους εκτός από τους ασθενείς του.

Ο μεξικανός Michel Franco τρία χρόνια ύστερα από το «Μετά τη Λουτσία» υπογράφει άλλο ένα επώδυνο, κοινωνικό δράμα, που όμως η ουσία και το μεγαλείο της αλήθειας του ξεπερνάει άνετα κάθε κινηματογραφική ή ιδεολογική ένσταση, με εξαίρεση ίσως το φινάλε. Έμπνευση του σκηνοθέτη αποτέλεσε ο θάνατος της γιαγιάς του και οι σχέσεις που είχε αναπτύξει στο τελευταίο εξάμηνο της ζωής της με την αποκλειστική νοσοκόμα που την φρόντιζε.

Λιτή, ακριβής και με απόλυτη αυταπάρνηση, η ερμηνεία του Tim Roth στο ρόλο του μοναχικού και σιωπηλού David είναι με διαφορά η κορυφαία της καριέρας του. Δύσκολα θα προτείναμε σε κάποιον να δει την ταινία, καθώς το σκληρό θέμα και η ακόμη πιο αδυνηρή αποτύπωση του από τον κινηματογραφικό φακό δεν απευθύνεται στο μέσο θεατή που επιλέγει να δει μια ταινία στην αίθουσα για ψυχαγωγία. Όμως, η ηθική ακεραιότητα, το «μήνυμα» του αλτρουισμού -στην πλέον αυθεντική και συνάμα ουσιαστική μορφή του- και το αιχμηρό σχόλιο του δημιουργού για τις επιφανειακές οικογενειακές σχέσεις (ακόμη και αισθήματα ζήλιας προκαλεί η παρουσία του David σε κάποιους στενούς συγγενείς που βλέπουν τον άνθρωπο τους να εμπιστεύεται περισσότερο τον άγνωστο νοσοκόμο) είναι σημάδια μιας συνταρακτικής ιστορίας για το νόημα της καλοσύνης και της ανάγκης για πραγματική επαφή και επικοινωνία. Από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές που έχουμε δει τελευταία στο σινεμά είναι αυτή με το τηλεφώνημα της άρρωστης μητέρας στην κόρη της. Της λέει ψέματα ότι οι εξετάσεις βγήκαν καλές κι εκείνη απαντάει με ανακούφιση «ωραία, οπότε δεν χρειάζεται να περάσω στο τέλος του μήνα από εκεί»…Ο σεβασμός στο θέμα και το υλικό, σε συνδυασμό με τη λιτή, σεμνή και διακριτική δουλειά σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή, καθιστούν την ταινία ένα αυθεντικό αριστούργημα, που μπορεί λόγω θέματος να διώξει πολλούς από την αίθουσα αλλά οι λίγοι που θα επιλέξουν να διαβούν την πόρτα της, να είναι βέβαιοι πως θα ανταμειφθούν.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης