Οι πόρτες θα έκλειναν και θ’ άρχιζε το πάρτι #PrinceIsGone

Το Sign O’ the Times παιζει κάπως παράξενα σήμερα και τα μωβ παίρνουν απόχρωση που δεν μας αρέσει. Tι διάολο;! H μουσική ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Prince δεν είναι πια εδώ. Fuck.

Ο άνθρωπος που είδε στην μουσική όλη τη δύναμη της ανατροπής. Που έπαιξε κιθάρα όπως κανένας ποτέ άλλοτε. Που έβαλε μέσα σε ένα ρυθμό ένα ολόκληρο ηφαίστειο να βράζει. Που σε κάθε μουσική συλλαβή του γκρέμιζε διαχωριστικά του ήχου και ταυτόχρονα βρισκόταν ένα βήμα μπροστά. Από το ροκενρόλ, την μπαλάντα, το δαιμόνιο και απογειωτικό funk, πέρα από κάθε αναμενόμενη εξέλιξη .

Τον Prince τον λάτρευα και τον άκουγα με δέος. Ποτέ δεν ένοιωσα ότι κάποιο από τα άλμπουμ του, το είχα ακούσει πολύ και είχε εξαντληθεί μέσα μου, αντίθετα μου δημιουργούσαν συνεχώς καινούργιες εντυπώσεις. Τα τραγούδια του Prince με κάποιο τρόπο ρυθμισμένα από την ευφυΐα του,υποθέτω, αποκαλύπτουν συνεχώς νέες όψεις και κρυμμένους θησαυρούς.

Ο Prince – performer είναι μαγικός. Είναι ένας από τους λόγους που εδώ στην Ελλάδα παρότι έχουμε δει τόσο κόσμο σε live- θα έχουμε μεγάλα συναυλιακά κενά.

Τον είχα δει! Στο Λονδίνο, αρχές 90ς. Πίστεψέ με- δεν είναι συναυλίες αυτές. Είναι υπερ-έντονες συμμετοχικές καταστάσεις καθώς είτε το θέλεις είτε όχι, ο εαυτός σου ολόκληρος ζει στην εμπειρία. Τίποτε άλλο δεν θα ενδιέφερε τον καλλιτέχνη.

Θυμάμαι να αλλάζουν όχι μόνο τα σκηνικά γύρω του, αλλά να αλλάζει ο κόσμος με τη μουσική του. Έπαιζε σα να είχε μπει μέσα του κάποιο πνεύμα γιατί δεν ήταν ανθρώπινο όλο αυτό. Δεν υπήρχαν όρια. Το funk έρεε σαν καυτή λάβα, η ροκενρόλ-σόουλ ψυχή του φωτιζόταν από παντού. Τίποτε λιγότερο.

Μπροστά μου στη σκηνή ήταν ο βιρτουόζος και ο επαναστάτης, ο Τζίμι Χέντριξ και ο Τζέιμς Μπράουν μαζί– οπλισμένος με την πιο σέξι μουσική βόμβα που έσκαγε επαναληπτικά μέσα στα τραγούδια του. Το παραμυθένιο σκηνικό της συναυλίας diamondsτα έκανε όλα να μοιάζουν λιγότερο αληθινά, με την διαφορά ότι εντελώς αληθινά ήταν.

Και όταν, μετά από τρεις περίπου ώρες αφού είχαμε εξαντληθεί ακολουθώντας τον ρυθμό, άναψαν τα φώτα, ο Prince ανακοίνωσε πως η συναυλία τέλειωσε και όσοι ήθελαν μπορούσαν να αποχωρήσουν, γιατί οι πόρτες θα έκλειναν και θα άρχιζε το πάρτι, απλά κοιταχτήκαμε στα πεταχτά η Διονυσία, η Χάρη κι εγώ, και δεν χρειάστηκε να πούμε λέξη. Δεν είχαμε λόγο να βιαστούμε… είχαμε; Γαμώτο… γιατί βιάστηκε εκείνος;

Διαβάστε περισσότερα στο It’s My Blender