Ο Άνθρωπος που Ταπείνωσε τον Χίτλερ
Η ιστορία του Τζέσε Όουενς που με τις επιδόσεις του «χάλασε» τα σχέδια του ναζιστικού καθεστώτος και ανάγκασε τον Χίτλερ σε αποχώρηση από το στάδιο του Βερολίνου, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Το 1936 οι Ολυμπιακοί Αγώνες διοργανώθηκαν στο Βερολίνο. Στόχος της ναζιστικής κυβέρνησης της Γερμανίας ήταν να χρησιμοποιηθούν οι αγώνες ως ευκαιρία ανάδειξης των απόψεων του Χίτλερ σχετικά με την ανωτερότητα της Άριας φυλής. Αυτό το όνειρο γκρεμίστηκε από έναν σημαντικό μαύρο Αμερικανό αθλητή, τον Τζέσε Όουενς. Έχοντας και ο ίδιος βιώσει τον ρατσισμό στη χώρα του κατά τη διάρκεια της πορείας του προς την κορυφή, ο Όουενς έγινε διάσημος καταρρίπτοντας κάθε ρεκόρ που έβρισκε στον δρόμο του, χάρη και στη βοήθεια του προπονητή του, Λάρι Σνάιντερ. Παρά το δίλημμα της συμμετοχής ή όχι στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Όουενς τελικά αποφασίζει να πάρει μέρος, θεωρώντας ότι η καλύτερη εκδίκηση ενάντια στην ναζιστική προπαγάνδα θα ήταν ένας δικός του θρίαμβος.
Όπως συμβαίνει στις περισσότερες βιογραφίες, ο ακαδημαϊσμός και το ξεδίπλωμα της ιστορίας σε στέρεες, χωρίς εκπλήξεις, σεναριακές βάσεις είναι το σήμα κατατεθέν της ταινίας. Ο Stephen Hopkins σκηνοθετεί την θρυλική ιστορία του Όουενς, δίνοντας έμφαση στις λεπτομέρειες που αναδεικνύουν το μεγαλείο του αθλητή αλλά αδυνατεί να δώσει το κάτι παραπάνω που θα μετέτρεπε το «Race» σε αξιομνημόνευτη ταινία. Αρκείται στο φιλμάρισμα της προσωπικής εποποιίας, με την ανάδειξη του μεγαλείου της ψυχής και της δύναμης της θέλησης. Καθώς όμως η ιστορία του αθλητή που κέρδισε 4 χρυσά μετάλλια στους Ολυμοιακούς του Βερολίνου δεν αποτελεί μια απλή αθλητική ιστορία, ο σκηνοθέτης του «Βασικός ύποπτος για φόνο» προβαίνει σε μια, έστω και επιδερμική, κριτική του πολιτικο-ιστορικού πλαισίου της εποχής.
Από τη μια λοιπόν γινόμαστε μάρτυρες της βαθιάς ρατσιστικής νοοτροπίας μιας χώρας (ΗΠΑ) που πρεσβεύει τις αξίες της «δημοκρατίας και της ελευθερίας» αλλά διαχωρίζει τους πολίτες της σύμφωνα με το χρώμα του δέρματος τους κι από την άλλη παρακολουθούμε σε πλήρη αντίστιξη την άνοδο της ναζιστικής κυριαρχίας που ετοιμάζεται να αιματοκυλήσει τον πλανήτη. Προσωπικά, βρήκαμε περισσότερο ενδιαφέρουσα την άποψη της ταινίας γύρω από την προσωπικότητα της Λένι Ρίφενσταλ (που εν μέρει την δικαιώνει βάζοντας την σε πλήρη αντιπαράθεση με τον Γκέμπελς και αφοσιωμένη πλήρως στην δημιουργία του έργου της) και τα παρασκήνια κάποιων διάσημων σκηνών –το περίφημο άλμα του Όουενς ήταν στην πραγματικότητα σκηνοθετημένο για τις ανάγκες του φιλμ της Ρίφενσταλ. Ιστορική αξία επίσης έχουν και οι λεπτομέρειες γύρω από το χτίσιμο της «αδελφικής» φιλίας του Όουενς με τον Λουζ Λονγκ, το γερμανό πρωταθλητή και μεγάλο του αντίπαλο στο άλμα εις μήκος, ο οποίος βοήθησε τον αφροαμερικανό στους προκριματικούς του αθλήματος προκειμένου να μην ακυρωθεί!
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
