Το Κυπαρίσσι του Βυθού

Μπαίνει στη ζωή σου μαθαίνει λεπτομέρειες / από το παρελθόν σου από το σώμα σου / από τις καθημερινές σου συνήθειες / Η ζωή χωρίς αυτήν την ελεητική παρουσία / δεν έχει πια νόημα – και ξαφνικά / φεύγει και η ζωή δεν έχει νόημα εν έχει πια νόημα – και ξαφνικά / φεύγει και η ζωή δεν έχει νόημα… Το πένθος / διαρκεί έναν καιρό κι αν ζήσεις – που θα ζήσεις/ αρχίζεις ξανά ν’ αφηγείσαι τις ίδιες λεπτομέρειες / από το παρελθόν, ν’ αφήνεις το σώμα σου / σ’ ένα άλλο σώμα, να μοιράζεσαι ξανά την κάθε σου μέρα / Η επανάληψη αυτή σε μαθαίνει. Σε μαθαίνει ν’ αγνοείς / τη βεβαιότητα των καταφάσεων. Σε μαθαίνει ν’ αγνοείς / την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική μιας ζωής με νόημα….

Στο ποιητικό φιλμ του Νίκου Κορνήλιου («Ισημερία», «Το αθώο σώμα») οι διάλογοι είναι μηδαμινοί και όλη η δράση προέρχεται από τους ήχους της μουσικής, τις κινήσεις των σωμάτων, τη φωτογραφία, την off αφήγηση. Σαφώς και πρόκειται για ένα είδος σινεμά που δεν απευθύνεται στους πολλούς αλλά η ποιητική αλληγορία του Κορνήλιου έχει ως βάση την μελαγχολική φωτογραφία και τη «γλώσσα» των σωμάτων, στοιχεία που δημιουργούν μια σαγηνευτική ατμόσφαιρα που μπορεί να αποζημιώσει εκείνους που ζητούν το διαφορετικό σινεμά και την υπαρξιακό αναζήτηση μέσω των κινηματογραφικών εικόνων