«Act4Greece»: Ανάλαβε δράση για το Θέατρο Τέχνης

Τι εκπροσωπεί το Θέατρο Τέχνης; Είναι τα 74 χρόνια ιστορίας; Οι 50.000 παραστάσεις, οι 3.000 ηθοποιοί, είναι τα 500 έργα που έχει ανεβάσει; Είναι η κληρονομιά του Κάρολου Κουν; Η’ μήπως είναι και ό,τι μας έμαθε• «ν’ ακούω και να βλέπω με τα μάτια και την ψυχή μου», όπως είπε με “κομμένη” τη φωνή, η απόφοιτος του Λένα Παπαληγούρα; Σ’ αυτή την αόρατη σχισμή ανάμεσα στα νούμερα και στους ανθρώπους – παρότι οι άνθρωποι θα προηγούνται πάντοτε (και σε πείσμα των καιρών) των αριθμών – κατοικεί η ανάγκη του Θεάτρου Τέχνης για να ορίσει το μέλλον του.

Νωρίτερα το μεσημέρι, σε εκδήλωση που οργανώθηκε στην σκηνή της Φρυνίχου αυτή η ανάγκη ορίστηκε και μέσα από ένα χρηματικό ποσό: 108.176 χιλιάδες ευρώ ώστε να ανακατασκευαστούν στοιχειωδώς οι ιστορικές σκηνές του Υπογείου στη Στοά Πεσματζόγλου και της Πλάκας στο στενάκι της Φρυνίχου• με το ‘Ιδρυμα Ωνάση να αναλαμβάνει και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο χορηγού και υποστηρικτή της θεατρικής τέχνης, παρέχοντας τις 54.100 ευρώ – ακριβώς τα μισά δηλαδή, από όσα απαιτούνται.

_{Οι ομιλητές της παρουσίασης της δράσης «act4greece: στηρίζουμε το Θέατρο Τέχνης»: η ηθοποιός Λένα Παπαληγούρα, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου -Αναπληρώτρια Διευθύντρια της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών και Διευθύντρια Επικοινωνίας του Ιδρύματος Ωνάση, ο ηθοποιός Χρήστος Λούλης, η Νέλλη Τζάκου -Γεν. Διευθύντρια Λιανικής Τραπεζικής της Εθνικής Τράπεζας και η Μαριάννα Κάλμπαρη – Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης}

Η χειρονομία του Ιδρύματος Ωνάση στέκεται στην αφετηρία μιας δράσης που συντονίζει η Εθνική Τράπεζα με την ονομασία «Act4Greece». Πρόκειται για την ίδρυση μιας ηλεκτρονικής πλατφόρμας crowdfunding (www.act4greece.gr) όπου μεγάλοι ή μικρότεροι χορηγοί μπορούν να καταθέτουν τις δωρεές τους (ξεκινώντας από το 1 ευρώ) παίρνοντας, επί της ουσίας, θέση στη νέα εποχή που αναζητά να περάσει το Θέατρο Τέχνης.

Μαριάννα Κάλμπαρη: Το θέατρο Τέχνης είναι ένα θέατρο με ιστορία, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει συνέχεια, που ιδρύθηκε με όραμα την συλλογικότητα, την δύναμη του “μαζί”.

«Είμαστε ένα θέατρο ζωντανό, ένα θέατρο με ιστορία, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει συνέχεια, που ιδρύθηκε με όραμα την συλλογικότητα, την δύναμη του “μαζί”. Μπορούμε να κάνουμε πολλά χάρη στη δύναμη του “μαζί”» τόνιζε νωρίτερα η καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης, Μαριάννα Κάλμπαρη, αισιόδοξη για την ήδη θερμή ανταπόκριση των θεατών στο σύνολο του φετινού προγραμματισμού του οργανισμού.

Παρόλα αυτά, η ανακατασκευή των κτηριακών υποδομών δεν μπορεί να καλυφθεί από τα έσοδα των εισιτηρίων που έρχονται οριακά να αμείψουν την εργασία του δυναμικού του θεάτρου. «Ο κόσμος φέτος αγάπησε πολύ τις παραστάσεις μας κι αυτό είναι πολύ αισιόδοξο για το τι έχει ανάγκη η κοινωνία. Αυτή η δράση λοιπόν, είναι μια ευκαιρία ν’ ανακαλύψουμε πόσο ανάγκη έχουμε το θέατρο – ίσως μεγαλύτερη από ποτέ – και την ανάγκη να θυμόμαστε ποιοι είμαστε και που πάμε».

Αφροδίτη Παναγιωτάκου: Η τέχνη είναι η αντιβίωση που μπορεί να σκοτώσει το τέρας μέσα μας

Εκεί, στο όραμα του μετά, βρέθηκε η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, η Αναπληρώτρια Εκτελεστική Διευθύντρια της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μιλώντας για το «ποιοι θέλουμε να είμαστε όταν τελειώσουν όλες αυτές οι κρίσεις. Και η τέχνη είναι η αντιβίωση που μπορεί να σκοτώσει το τέρας μέσα μας» είπε, αναγνωρίζοντας το πλαίσιο των αξιών με το οποίο ο πολιτισμός δύναται να οπλίσει μια πάσχουσα και ασθενή κοινωνία όπως η ελληνική. Για την κ. Παναγιωτάκου η επιλογή του Θεάτρου Τέχνης ήταν αυτονόητη αφού ήταν, είναι και θα εξακολουθήσει να είναι ένα «σχολείο θεατρικής παιδείας». Έτσι το χαρακτήρισε, τόσο ταιριαστά με την εικόνα που είχε απέναντι της: Μια αίθουσα γεμάτη από φοιτητές της δραματικής σχολής του Τέχνης ως τον εξώστη, ηθοποιούς και σκηνοθέτες των παραγωγών του, παλιούς και νέους αποφοίτους.

Δίπλα της, δυο από αυτούς, τους πλέον διακεκριμένους, ο Χρήστος Λούλης και η Λένα Παπαληγούρα να δίνουν μερικά ακόμα επιχειρήματα για τα οποία το Θέατρο Τέχνης είναι υπόθεση για όλους. Να γίνονται – ο ένας μέσα από τις αναμνήσεις αρχειοθέτησης του ιστορικού φωτογραφικού υλικού του οργανισμού, η άλλη μέσα από ένα συγκινητικό στιγμιότυπο των εισαγωγικών εξετάσεων στη σχολή – υπομνήσεις, ζωντανές κι ανθρώπινες της προσωπικής τους διαμόρφωσης που οφείλουν στο Θέατρο Τέχνης.

«Θυμάμαι ποιος ήμουν πριν αλλά δεν ήμουν ο ίδιος και μετά» είπε ο Λούλης. «Μου έμαθε να σέβομαι αλλά να μη φοβάμαι. Ευγνωμονώ αυτό το θέατρο και τους ανθρώπους του γιατί εδώ βρήκα τι είναι αυτό που μου δίνει χαρά και ελευθερία στη ζωή μου» είπε η Παπαληγούρα. Να τι είναι το θέατρο Τέχνης λοιπόν, η μνήμη του μέλλοντος.