Θα συνεχίσει να κελαηδάει το πουλάκι;

Το Twitter μου είναι πολύ συμπαθές, και σαν εταιρεία και σαν υπηρεσία. Το χρησιμοποιώ σχεδόν από τότε που ξεκίνησε και πλέον έχει εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία της δουλειάς μου και σε ένα από τα χρησιμότερα μέσα ενημέρωσης (και ενίοτε ψυχαγωγίας) μου –δε λέω «επικοινωνίας» καθώς όπως οι περισσότεροι παλιότεροι Internetαδες δε βλέπω τα social media ακριβώς σαν μέσα επικοινωνίας. Και από αυτή την άποψη, χαίρομαι που πάει καλά και εύχομαι να πάει ακόμα καλύτερα.

Χαίρομαι και από μια άλλη άποψη: το Twitter κατάφερε μέχρι τώρα να παρουσιάσει ένα προφίλ κάπως πιο «αντάρτικο», τόσο λόγω της στάσης του απέναντι σε θέματα προστασίας των προσωπικών δεδομένων των χρηστών του, όσο και λόγω της «εμπλοκής» του σε διαφόρων τύπων κοινωνικές κινητοποιήσεις σε όλον τον κόσμο. Μ’ άλλα λόγια, μου αρέσει ότι έχει εξελιχθεί σε ένα «εργαλείο δημοκρατίας», πρώτον επειδή στην εποχή της κυριαρχίας των media δε μας περισσεύουν και πολλά τέτοια και δεύτερον επειδή βοηθάει στο καλό όνομα του Internet.

Εδώ ακριβώς είναι όμως που προβληματίζομαι: ο τρόπος που κινήθηκε για να μπει στη Wall Street παραήταν «επαγγελματικός» ή, καλύτερα «τραπεζίτικος». Από το μυστικό ξεκίνημα της διαδικασίας προετοιμασίας της δημόσιας εγγραφής, ως τις επιλογές συμβούλων, ως το «φλερτ» με τη διαφήμιση και ως την τιμολόγηση της μετοχής στις 7 Νοεμβρίου, οι άνθρωποι της Twitter έδειξαν μια ακρίβεια και μια σοβαρότητα στη στρατηγική που πάει πέρα από το «να μην κάνουμε τα λάθη της Facebook». Και αναρωτιέμαι μήπως υπάρχει κάπου αλλού και κάποιο άλλο παπούτσι που περιμένει να πέσει και που ίσως πέσει ακριβώς πάνω στις κοινωνικές (μας) ευαισθησίες…