Bella Ciao#50: Περί του Είναι και του Βρακιού

Ποιο είναι το νόημα της ζωής;
Υπάρχει ελεύθερη βούληση;
Προηγείται η ύπαρξη της ουσίας;
Η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα;
Και το σημαντικότερο: Το βρακί το διαλέγει η προσωπικότητα ή η προσωπικότητα διαμορφώνεται από το βρακί;
Ένα καθαρά οντολογικό ζήτημα.

Εκεί όπου η ανθρωπότητα εμφανίζεται σε όλο της το μεγαλείο. Μουσκουλάτα τεκνά. Φρέσκα αγόρια. Γκέι περιποιημένοι μέχρι τελευταίας τρίχας. Βρομιάρηδες που έχουν διακόψει τις σχέσεις τους με το σαπούνι. Κύριοι κάποιας ηλικίας που κοιτάζουν τα εγκόσμια κάτω από τα γυαλιά.
Και όλοι, αργά ή γρήγορα, μένουν με ένα βρακί.

Μια φαινομενολογία του εσωρούχου.
Αποκλειστικά για επιστημονικούς λόγους.
Πρώτος ο τύπος με το μπόξερ. Γιατί χρειάζεσαι τόσο χώρο; Έχεις μεγάλα αρχίδια και σε βαραίνουν; Θέλεις ελευθερία; Αρνείσαι κάθε μορφή καταπίεσης στην περιοχή;

Ένας μικρός υπαρξισμός ανάμεσα στα μπούτια. Δεν ξέρουμε ακριβώς τι θέλει να ελευθερώσει. Σεβόμαστε τον αγώνα του.
Μετά το κλασικό σλιπ. Εδώ περνάμε σε βαθύτερα νερά.
Το φόρεσε στα είκοσι. Στα τριάντα. Στα σαράντα. Στα πενήντα. Γιατί να αλλάξει τώρα;
Το σλιπ δεν κρύβει. Διαγράφει. Δηλώνει. Επιμένει.
Το H&M μπορεί να αλλάξει δεκαεπτά συλλογές. Αυτός εκεί. Βράχος.
Μια μικρή πράξη αντίστασης απέναντι στη νεωτερικότητα.

MINERVA.
Εδώ δεν αγοράζεις εσύ το βρακί. Το βρακί σε κληρονομεί.
Το αγόραζε η μαμά στον μπαμπά. Μετά το αγόρασε στον γιο. «Αυτό είναι καλό βρακί», είπε κάποτε η μάνα. Και έκλεισε το θέμα για σαράντα χρόνια.
Δεν είναι εσώρουχο. Είναι οικογενειακή παράδοση. Σχεδόν προίκα.
Η πατριαρχία, τελικά, μπορεί να μεταβιβάζεται και με λάστιχο.

Το βρακί του κάποτε είχε λάστιχο. Υπάρχουν αρχαιολογικές ενδείξεις. Σήμερα συγκρατείται πάνω του με έναν συνδυασμό μνήμης, βαρύτητας και θεϊκής παρέμβασης.
Έχει ξεχειλώσει. Έχει κουραστεί. Έχει δει πράγματα. Έχει υπηρετήσει.
Κι όμως δεν αποσύρεται.
Δεν πετάμε ένα βρακί επειδή χάλασε το λάστιχο. Τι είμαστε; Καταναλωτική κοινωνία;
Ο ύστερος καπιταλισμός δεν θα περάσει.

Λευκό: τάξη.
Μαύρο: ασφαλής αρρενωπότητα.
Γκρι: δεν θέλω να συζητήσω το θέμα.
Εμπριμέ: αρχίζουν τα προβλήματα.

Δύο μέτρα. Πλάτες ντουλάπα. Μπράτσα. Βλέμμα «μη μου μιλάς γιατί θα σε γαμήσω».
Κατεβάζει το παντελόνι.
Μαργαρίτες.
Μικρές, χαρούμενες μαργαρίτες.
Ή αρκουδάκια. Ή μπανάνες. Ή ένα κίτρινο παπάκι.
Και καταρρέει το οικοδόμημα.
Χρόνια κοινωνικής κατασκευής της αρρενωπότητας εξαφανίζονται μέσα σε τρία δευτερόλεπτα κι ένα παπάκι.
Η ετεροκανονικότητα μόλις γλίστρησε σε μια μπανανόφλουδα.
Κοιτάζω τον άνθρωπο. Κοιτάζω το βρακί. Ξανακοιτάζω τον άνθρωπο.
Ποιος από τους δύο λέει ψέματα;
Κανείς.Ίσως ο τύπος με τις μαργαρίτες είναι απολύτως συμφιλιωμένος με τον εαυτό του.
Ίσως πάλι ήταν τρία στην τιμή των δύο.
Η επιστήμη οφείλει να αναγνωρίζει τα όριά της.

Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν. Όλα στη θέση τους.
Και κυρίως:
CALVIN KLEIN.
ARMANI.
DOLCE & GABBANA.
Γράμματα που διαβάζονται από τον απέναντι διάδρομο.

Και το μεγάλο φιλοσοφικό ερώτημα:
Αν φορέσεις Calvin Klein και δεν δει κανείς το λάστιχο, παραμένει Calvin Klein; Ή έχουμε μια κρίση ταυτότητας του υποκειμένου;
Γιατί το σορτς, μυστηριωδώς, κατεβαίνει πάντα όσο πρέπει.
Δύο δάχτυλα. Τρία το πολύ.
Να φαίνεται το CALVIN.
Το KLEIN μπορεί να βρίσκεται πίσω.
Θα το δούμε αργότερα.

Μυς.
Ιδρώτας.
Σορτς.
Λάστιχο.
Λογότυπο.
Ένα μικρό installation σύγχρονης αρρενωπότητας.
Το σώμα ως κεφάλαιο. Το λάστιχο ως σημαινόμενο. Ο κώλος ως εκθεσιακός χώρος.
Και μετά αρχίζεις να πηγαίνεις συστηματικά.

Δευτέρα: Μαύρο σορτς, CALVIN KLEIN.
Τετάρτη: Μαύρο σορτς, CALVIN KLEIN.
Παρασκευή: Μαύρο σορτς, CALVIN KLEIN.
Δευτέρα: Το ίδιο σορτς Το ίδιο CALVIN KLEIN.

Και κάπου εκεί η κοινωνική ανθρωπολογία παραδίδει τη σκυτάλη στη μικροβιολογία.
Μπορεί να έχει επτά ίδια. Θέλω να πιστεύω ότι έχει επτά ίδια.
Η επιστήμη δεν μπορεί να βασίζεται σε κακοήθειες. Μόνο σε ενδείξεις.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πιθανότητα.
Το βρακί και το σορτς είναι ζευγάρι.
Δεν τα έχω δει ποτέ χώρια.
Συναντήθηκαν κάποτε και αρνούνται να χωρίσουν.
Και αυτό με συγκινεί.

Σε μια εποχή που οι ανθρώπινες σχέσεις διαλύονται τόσο εύκολα, ένα σορτς κι ένα βρακί επιμένουν να είναι μαζί.
Ίσως αυτή να είναι η πραγματική δέσμευση.
Και κάπου εδώ η έρευνα φτάνει στο τέλος της.

Ξεκίνησα πιστεύοντας ότι το βρακί αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Ότι κάπου ανάμεσα στο μπόξερ, το Minerva, το παπάκι και το Calvin Klein κρύβεται ο χαρακτήρας μας. Η τάξη μας. Η ματαιοδοξία μας. Η αρρενωπότητά μας. Η σεξουαλικότητά μας. Η σχέση μας με τη μάνα μας. Ίσως και ολόκληρη η θέση μας μέσα στον ύστερο καπιταλισμό.

Τελικά δεν είμαι καθόλου βέβαιος.
Ίσως το βρακί να μη λέει απολύτως τίποτα για αυτόν που το φοράει.
Ίσως να λέει πολύ περισσότερα για αυτόν που το κοιτάζει.
Και αυτό είναι κάπως ανησυχητικό.
Γιατί ύστερα από τόση παρατήρηση, τόση κοινωνική ανθρωπολογία και τόση φαινομενολογία του λάστιχου, ίσως το πραγματικό αντικείμενο της μελέτης να μην ήταν ποτέ αυτοί.
Να ήμουν εγώ.
Εγώ πάντως, μετά από χρόνια υπαρξισμού, οντολογίας και επιτόπιας έρευνας, κατέληξα στη λαϊκή.
100% αιγυπτιακό βαμβάκι. Καλή τιμή.
Ή και καθόλου.
Αφήστε με ελεύθερο.