Luton

Ο Τζίμης είναι ένας ευκατάστατος μαθητής λυκείου, γύρω στα 17. Η Μαίρη είναι μια ασκούμενη δικηγόρος γύρω στα 30. Ο Μάκης, ένας 50αρης οικογενειάρχης, ιδιοκτήτης ενός ψιλικατζίδικου. Τρεις πολύ διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους και η καθημερινότητά τους. Μέσα στο πλαίσιο μιας συμβατικής ζωής που τους πιέζει όταν όλα γι’ αυτούς μοιάζουν ακίνητα και αναμενόμενα, τα τρία αυτά πρόσωπα βρίσκουν το δικό τους τρόπο διαφυγής.

Η ελλειπτική φιλμική γλώσσα, ο ‘off’ ρεαλισμός, η ‘καμένη’ αισθητική, η ευρωπαϊκή αποστασιοποίηση, και στην θεματολογία η οικογενειακή δυσλειτουργία, η κοινωνική βία και το περιβάλλον κρίσης, είναι στοιχεία της ταινίας που την εντάσσουν στο ’ελληνικό νέο κύμα’ όπως αυτό είναι πια αναγνωρίσιμο και επιθυμητό στη διεθνή φεστιβαλική κοινότητα. Ο Μιχάλης Κωσταντάντος χτίζει μεθοδικά το σκηνικό της καθημερινότητας των τριών προσώπων, εντείνοντας την αίσθηση της αποξένωσης, την υποξία ότι ‘κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο…’, και την ανάγκη για μια λύση στο αίνιγμα. Όμως η δύναμη της ταινίας, η βίαιη ‘ανατροπή’ που δένει τις παράλληλες πορείες των τριών διαφορετικών χαρακτήρων και δίνει νόημα στην όλη ιστορία, είναι παράλληλα και η αδυναμία της, καθώς δεν είναι απόλυτα αληθοφανής και πειστική.

Θοδωρής Τσιάτσικας