Εντυπώσεις από τη “Σαμία” που παρουσίασε ο ΘΟΚ στην Επίδαυρο

Η λεπτή σκηνοθεσία και η μετάφραση-κέντημα του Γιάννη Βαρβέρη, που ανέδειξε το κοινότυπο ως προς την υπόθεση έργο, ήταν οι καθοριστικοί παράγοντες για την επιτυχία της παράστασης. Όπως σημαντικά συνέβαλαν τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Ζιάκα, η μουσική του Μιχάλη Χριστοδουλίδη και οι ευφάνταστες χορογραφίες του Ισίδωρου Σιδέρη, οι οποίες στήριξαν απόλυτα την πρωτότυπη σκηνοθετική γραμμή αναφορικά με το χορό.

Από τους ηθοποιούς ξεχώρισε ο Κώστας Δημητρίου, που με το υποκριτικό του κύρος απέδωσε απολαυστικά το ρόλο του Δημέα και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, που κέρδισε το στοίχημα, αποδεικνύοντας πως η ευαισθησία και το ταλέντο του βρίσκουν έκφραση και στην υποκριτική, από την οποία άλλωστε ξεκίνησε, έχοντας τελειώσει τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Όμως γιατί ενώ επρόκειτο για μια σημαντική παράσταση το κοινό δεν ακολούθησε;

Φέτος είναι μια περίεργη χρονιά για την Επίδαυρο. Χωρίς μεγάλα ονόματα από το εξωτερικό, με τους ιδιώτες να επιστρέφουν και με τον αριθμό των επιλεγμένων παραστάσεων να είναι μεγαλύτερος από τα προηγούμενα χρόνια (επιλογές που οφείλονται σαφώς στην οικονομική κρίση), το Φεστιβάλ μοιάζει να γυρίζει στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο και με δεδομένη την οικονομική κρίση το θέμα που τίθεται είναι: Θα μπορέσει το κοινό να στηρίξει το Φεστιβάλ Επιδαύρου όπως άλλες χρονιές και ποιες παραστάσεις, τελικά, θα κερδίσουν την προτίμησή του;

Οι πρώτες βδομάδες δείχνουν πως το κριτήριο επιλογής είναι καθαρά αποτέλεσμα της επικοινωνίας που ακολουθεί όχι το Φεστιβάλ, που προσφέρει ίδιο μερίδιο προβολής σε όλες του τις παραγωγές, αλλά τα ίδια τα θέατρα που συμμετέχουν στο Φεστιβάλ. Και πως δυστυχώς το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και η ίδια η θεατρική τέχνη μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

Πάντα η επικοινωνία έπαιζε καθοριστικό ρόλο, αλλά η κρίση έχει αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού κάνοντας τους ακόμα πιο σκληρούς, με αποτέλεσμα να επιβιώνουν όσοι έχουν χρήματα κι όσοι μπορούν να παίξουν με βάση «το νόμο της ζούγκλας».

Ωστόσο, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, το καλό θέατρο, αργά ή γρήγορα, πάντα βρίσκει το δρόμο του. Και η «Σαμία» είναι βέβαιο πως αν υπήρχαν κι άλλοι σταθμοί της περιοδείας στην Ελλάδα θα κέρδιζε το στοίχημα με το κοινό.

Ο ΘΟΚ με αυτή την παράσταση (η οποία αποτελεί αναβίωση της παράστασης του 1993) απέδειξε πως δίκαια επέστρεψε στο Φεστιβάλ Επιδαύρου μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας. Ας ελπίσουμε πως και τα επόμενα χρόνια οι προτάσεις προς το Ελληνικό Φεστιβάλ θα είναι τέτοιες που θα του δώσουν δίκαια-και όχι αυτοδίκαια-μια θέση στο αργολικό θέατρο.