Σώμα με Σώμα

Όλα ξεκινούν στη Βόρεια Γαλλία. Ο Αλί ξαφνικά βρίσκει τον εαυτό του με ένα πεντάχρονο παιδί στα χέρια του. Ο Σαμ είναι ο γιος του, αλλά δεν τον γνωρίζει καθόλου. Άστεγος, άφραγκος, χωρίς φίλους, βρίσκει καταφύγιο στην αδερφή του στην Αντίμπ. Τα πράγματα εκεί βελτιώνονται άμεσα. Τους φροντίζει, εκείνον και το παιδί. Ο Αλί συναντά τη Στεφανί σε ένα καβγά σε ένα κλαμπ. Την οδηγεί στο σπίτι της και της αφήνει το τηλέφωνο του. Είναι φτωχός, εκείνη είναι όμορφη και με πολλή αυτοπεποίθηση. Η Στεφανί εκπαιδεύει όρκες στο Marineland. Μια παράσταση θα καταλήξει σε τραγωδία, κι ένα τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα θα τους φέρει και πάλι κοντά. Την επόμενη φορά που θα τη δει ο Αλί, εκείνη είναι σε αναπηρικό καροτσάκι: έχει χάσει τα πόδια της και μαζί κάποιες ψευδαισθήσεις. Τη βοηθάει απλά, χωρίς συναίσθημα ή οίκτο. Κι εκείνη ζωντανεύει και πάλι…

Μια ιστορία που σε άλλα χέρια μπορούσε να ξεφύγει στη μελοδραματική υπερβολή, μετατρέπεται από τον Ζακ Οντιάρ («Προφήτης») σε μια δυνατή κινηματογραφική εμπειρία. Αυτό που ο Γάλλος σκηνοθέτης καταφέρνει, είναι να συνδυάσει τον τραχύ ρεαλισμό (η αισθητική και η ανθρωπογεωγραφία της αρχής δεν απέχουν πολύ από τους αδελφούς Νταρντέν) με τη νευρώδη σινεμυθολογία. Χρειάζεται χαρακτήρες που να σε πείσουν ότι είναι αληθινοί, με σάρκα και οστά πριν τους δεις να εμπλέκονται σε ‘larger than life’ καταστάσεις για να λειτουργήσει η ταινία. Και σε αυτό συμβάλλουν αποφασιστικά και οι σπουδαίες, ενστικτώδεις και σωματικές, ερμηνείες της Μαριόν Κοτιγιάρ και του Ματίας Σένερτς. Ειδική αναφορά αξίζει και στη λειτουργική αξιοποίοηση των άψογων οπτικών εφέ.

Θοδωρής Τσιάτσικας