Πυροτεχνήματα την Τετάρτη

Αξιόλογη, παλιότερη ταινία ενός σημαντικού Ιρανού σκηνοθέτη που ξεχωρίζει για την κοινωνική ματιά και τη σεναριακή επιδεξιότητά του…<br><br>
Την τελευταία Τετάρτη πριν το νέο περσικό έτος, ο λαός του Ιράν γιορτάζει με πυροτεχνήματα, όπως προβλέπει μια παλιά ζωροαστρική παράδοση. Η Ρούχι, περνάει τη μέρα της στην πρώτη της δουλειά, ανάμεσα σε άλλου είδους πυροτεχνήματα- το νέο της αφεντικό και τη γυναίκα του.  Η Ρούχι εργάζεται προσωρινά ως καθαρίστρια, για να εξοικονομήσει χρήματα για τον επερχόμενο γάμο της. Την πρώτη κιόλας ημέρα στη νέα της δουλειά, γίνεται μάρτυρας σε ένα μεγάλο καβγά ανάμεσα στο ζευγάρι που έχει το διαμέρισμα  καθώς η σύζυγος πιστεύει ότι ο άντρας της την απατά. Κατά τη διάρκεια της μέρας, η νεαρή γυναίκα, το ζευγάρι, το παιδί τους και η πιθανή ερωμένη, μπλέκονται σε μια σειρά αποκαλύψεων και αντιπαραθέσεων καθώς ξετυλίγεται η αλήθεια…
Μετά την υποδοχή του «Τι Απέγινε Η Έλι» και ειδικά του εξαιρετικού «Ένας Χωρισμός», φτάνει σε μας και η τρίτη ταινία του 40χρονου σήμερα Ασγκάρ Φαραντί. Χωρίς να φτάνει την πληρότητα του «Χωρισμού», επιβεβαιώνει τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν να φαντάζει ως ο σημαντικότερος σημερινός δημιουργός του –πλούσιου σε παράδοση- ιρανικού σινεμά: Τη διεισδυτική ματιά πάνω στη σύγχρονη περσική κοινωνία, την αληθοφανή καταγραφή σχέσεων, την άριστη καθοδήγηση των ηθοποιών σε φυσικές ερμηνείες, και τη μοναδική μαεστρία του να χτίζει μικρές καθημερινές ιστορίες με τη μεθοδικότητα ενός συγγραφέα μυστηρίου, κρύβοντας και φανερώνοντας στοιχεία, και σταδιακά αποκαλύπτοντας ευρύτερες διαστάσεις και βαθύτερα σχόλια.

Θοδωρής Τσιάτσικας