Η ψυχή του Έλληνα!

Η Ελλάδα μέχρι το ματς με τους Ρώσους είχε δείξει ότι δεν έχει τη φόρμα και την φρεσκάδα, για να κερδίσει ισχυρότερους της ή και ισοδύναμους αντιπάλους της. Επίσης, οι Ρώσοι έχουν παιχταράδες- ιδίως τον Αρσάβιν, για τον οποίο κάποτε μιλούσε με τα καλύτερα ο μεγάλος Ζιζού (ο οποίος, παραδόξως, έχει υπάρξει και αυτός “πελάτης” της Εθνικής μας το 2004). Επίσης, το φαβορί είχε δύο αποτελέσματα, ενώ η Ελλάδα έπαιζε μόνο για τη νίκη.

Κι όμως! Η Εθνική, παίζοντας το ποδόσφαιρο που βολεύει τα outsider, δηλαδή αμυντικογενές, με πολλούς παίχτες πίσω από την μπάλα και έμφαση στις αντεπιθέσεις, κατάφερε να πάρει τη νίκη (όχι την ισοπαλία). Επειδή το κατενάτσιο έχει δαιμονοποιηθεί από πολλούς στην Ελλάδα, πρέπει να πούμε εδώ ότι το να παίζεις αμυντικά, δεν σημαίνει ότι δεν σκοράρεις κιόλας. Το αν θα βάλεις γκολ δεν εξαρτάται μόνο από το με πόσους παίχτες επιτίθεσαι ή πόση ώρα κρατάς την μπάλα. Μεγάλο ρόλο παίζει η ψυχολογία και η ένταση με την οποία κυνηγάς τις ευκαιρίες που θα σου δοθούν στο παιχνίδι. Ένας αποφασισμένος παίχτης, που το πιστεύει, μπαίνει με μεγαλύτερη ένταση στις φάσεις και είναι πιο εστιασμένος μέσα στο παιχνίδι. Η φιλοδοξία, η αισιοδοξία και πίστη στον στόχο παίζουν πολύ σημαντικότερο ρόλο από τα συστήματα.

Η Ελλάδα έχει αποχτήσει πίστη ότι μπορεί να τα καταφέρνει μετά το Euro του 2004. Η φανέλα της βάρυνε απότομα, ενώ έχουν αναπτύξει ένα σύστημα που τους βοηθάει να νικάνε φαβορί. Το κυριότερο όμως είναι να μην αισθάνονται φαβορί οι ίδιοι. Με τη νοοτροπία του outsider έχουν δείξει ότι τα καταφέρνουν καλύτερα. Όταν με τους Τσέχους μπήκανε μέσα- έχοντας τη σιγουριά που τους έδωσε η καλή εμφάνιση της πρεμιέρας και η τεσσάρα που είχε φάει η Τσεχία– λίγο έλειψε να συντριβούν. Αντίθετα, με τους Ρώσους, σε ένα ματς που τους είχαν όλους για ξεγραμμένους, ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και πήρανε ένα αποτέλεσμα, το οποίο λίγοι πίστευαν.

Έτσι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές, που δεν αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα οι ίδιοι, κατάφεραν να δώσουν μία ψυχολογική ανάσα και χαρά στην ελληνική κοινωνία. Το χρειαζόταν αυτό ο ελληνικός λαός, ένας λαός που τον έχουν κάνει να αισθάνεται επαίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είδε την περηφάνεια του να κλονίζεται και να νιώθει δύσθυμος και με ελάχιστη αισιοδοξία για το μέλλον. Το σύνθημα “έτσι περνάνε αυτοί που σας χρωστάνε”, που επαναλάμβανε διαρκώς ο παρουσιαστής του ραδιοφώνου (για να μην γράψουμε το πραγματικό σύνθημα), δείχνει πόσο έχει πληγώσει το ελληνικό φιλότιμο αυτή η αίσθηση απόλυτης εξάρτησης- αυτή η αίσθηση ανημπόριας. Το να μπορούμε να νικάμε κάπου- ιδίως στο πιο δημοφιλές άθλημα παγκοσμίως- μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις, μπορεί να μη σημαίνει τίποτα για την οικονομία μας σε απόλυτους δείκτες. Αλλά είναι κάτι.

Θυμίζουμε άλλωστε όλη αυτή τη μυθολογία στους επόμενους αντιπάλους μας (στον νυν υπέρ πάντων αγώνα) τους Γερμανούς, με το θαύμα της Βέρνης ( την κατάκτηση του Μουντιάλ από τους Γερμανούς το1954), που έδωσε τέτοιο ενθουσιασμό στον διαλυμένο από τον Β ΠΠ γερμανικό λαό και έχει παρουσιασθεί από πολλούς σαν το σημείο έναρξης της γερμανικής ανοικοδόμησης. Αυτό βέβαια είναι υπερβολή. Κι επίσης αποδείχθηκε ότι το θαύμα της Βέρνης ήταν ντοπέ. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, η θετική μνήμη στον γερμανικό λαό έμεινε. Όπως θα μείνει και στον ελληνικό λαό η θετική μνήμη, έτσι και κερδίσουμε τους… δανειστές μας και την ελάχιστα συμπαθή καγκελάριό τους.

Προς Θεού, λοιπόν, ας μείνουμε στην λογική του απόλυτου outsider και με τους Γερμανούς. Πιστεύω ότι αν τους κερδίσουμε, θα πέσει τρελό πανηγύρι, τέτοιο που δεν έπεσε ούτε στο Euro το 2004. Δεν ξέρω αν μπορούμε να το καταφέρουμε. Οι Γερμανοί έχουν καλύτερους παίχτες, αλλά και οι Ρώσοι είχαν καλύτερους παίχτες. Οι Έλληνες έχουν περισσότερους λόγους να νικήσουν σε αυτό το παιχνίδι. Αν καταφέρουν να διαχειρισθούν σωστά την ισχυρή αυτή επιθυμία, ποιός ξέρει;

Γιώργος Σμυρνής