Παρέλαση παραμονής 25 Μαρτίου- Όταν η Δημοκρατία φοβάται τα παιδιά της!

Δεν μπορώ να πω πως δεν επηρεάστηκα από το όλο κλίμα και όλες τις αναφορές για δρακόντεια μέτρα της αστυνομίας. Και όντως. Ήταν δρακόντεια! Στις 24 Μαρτίου το κέντρο της Αθήνας είχε πλημμυρίσει με αστυνομικούς. Καθώς κυκλοφορούσα σε αυτούς τους δρόμους, η παρουσία της αστυνομίας ήταν πολυαριθμότατη! Είχαν κλείσει δρόμους, σταθμούς του μετρό, είχαν τεράστιες δυνάμεις για να περιφρουρούν την τάξη. Και λέω: μπράβο! Τέτοιος φόβος για επεισόδια υπάρχει;

Και στέκομαι λίγο να χαζέψω την παρέλαση. Και τι βλέπω. Κάτι δημοτικά και γυμνάσια να παρελαύνουν. Και λέω: γι’ αυτά τα παιδάκια γίνεται όλη αυτή η φασαρία; Αυτά φοβούνται το πολιτικό σύστημα και οι δυνάμεις ασφάλειας και προστασίας του πολίτη;

Πραγματικά, μου φάνηκε παράλογη εκείνη την ώρα η τεράστια κινητοποίηση της αστυνομίας. Λέει η παροιμία: «όποιος καεί στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι». Κάτι τέτοιο συμβαίνει κι εδώ. Με πρόσφατα επεισόδια να έχουν προκαλέσει μεγάλες καταστροφές, οι δυνάμεις ασφαλείας επέδειξαν ιδιαίτερο ζήλο στο να εγγυηθούν την εύρυθμη και παρεκτροπές πραγματοποίηση της παρέλασης.

Φοβάμαι όμως πως οι κρατικές δυνάμεις με την αποστολή να εγγυηθούν τη δημόσια τάξη, μονίμως καίγονται στο χυλό και μονίμως φυσάνε το γιαούρτι. Σπάνια συμβαίνει το αντίθετο. Το να αξιολογείς σωστά τις απειλές και να χρησιμοποιείς τις ανάλογες αντιδράσεις- προληπτικές ή όχι- είναι μια από τις δουλειές που οφείλει να πράττει σωστά τόσο η αστυνομία, όσο και το πολιτικό προσωπικό, που της δίνει τις εντολές. Και φοβάμαι πως υπάρχουν πολλά παραδείγματα, που δεν υπήρχε ορθολογική κρίση στη χρήση των κατασταλτικών μηχανισμών.

Βέβαια, την επόμενη μέρα, στις 25 Μαρτίου, σημειώθηκαν κάποια επεισόδια σε διάφορες πόλεις, που ίσως να δικαιολογούν μερικώς την ανησυχία και τα προληπτικά μέτρα των αρχών. Όμως, ό,τι κι αν συνέβη την επόμενη μέρα, δεν δικαιώνει την τόσο μεγάλη κινητοποίηση της αστυνομίας. Κι έπειτα, έχω την αίσθηση ότι υπάρχει μια τάση των media να φουσκώνουν τέτοιες αντιδράσεις οργής εναντίον του πολιτικού προσωπικού της χώρας, θέλοντας να παρουσιάσουν μία εικόνα συνολικής απορρύθμισης, που εντείνει την αγωνία του κοινού και αυξάνει την ανάγκη για πληροφόρηση- άρα για παρακολούθηση ειδήσεων.

Θεωρώ, ότι η υπερβολή στην χρήση της αστυνομίας και ο θόρυβος που είχε προηγηθεί όλες τις υπόλοιπες μέρες, ιδίως για μια μαθητική παρέλαση, δίνει μια άσχημη εικόνα για την χώρα μας. Αν και τα επεισόδια, δεν τα δημιουργούν τα παιδάκια, αλλά μεγάλοι, που παρεισφρύουν στο κοινό, η πρώτη εικόνα που δημιουργείται στον θεατή, είναι πως η δημοκρατία μας φοβάται τα ίδια της τα παιδιά.

Νομίζω, ακόμα, ότι στο ίδιο πλαίσιο μπορούμε να εντάξουμε και όλη τη φασαρία που δημιουργούν τα δελτία ειδήσεων, όταν ένα παιδάκι σε μαθητική παρέλαση στραβοκοιτάξει ή μουντζώσει κάποιον πολιτικό. Οπωσδήποτε, είναι μια ασεβής και σίγουρα αφελής και άχρηστη χειρονομία, αλλά δεν αξίζει και τόση αναπαραγωγή από τα ΜΜΕ! Είναι σαν να λένε στα παιδία: “ξανακάντε το, για να σας δείξουν τα κανάλια!”

Γιώργος Σμυρνής