Κλαίει το παιδί… Εγώ γιατί πρέπει να συγκινηθώ;

Τα επεισόδια τα έχουμε ξαναδεί πολλές φορές, καθώς είναι παλιά ιστορία και θα υπάρχουν, μάλλον, όσο υπάρχει ποδόσφαιρο. Οπότε μεγαλύτερο ενδιαφέρον είχε το παιδί που έκλαιγε.

Για να πω την αλήθεια, εμένα η εικόνα του παιδιού που κλαίει μάλλον θυμηδία μου προκαλεί, παρά πόνο. Όσο και να προσπαθούν να με φορτίσουν συγκινησιακά προς την κατεύθυνση του οίκτου, αλλά και της αηδίας για το κατάντημα του ποδοσφαίρου και τα ρέστα…

Άλλωστε, δεν είναι κάτι περίεργο να βλέπεις ένα παιδί να κλαίει. Τα παιδιά κλαίνε όλη την ώρα. Δεν είναι επιχείρημα αυτό για οτιδήποτε. Ούτε εναντίον της βίας στα γήπεδα. Πόσο μάλλον, όταν βλέπω έντυπα αθλητικά, που με τους τίτλους τους και τα δημοσιεύματα τους καλλιεργούν κλίμα εμπάθειας και φανατισμού, να βγάζουν μελό τίτλους του στυλ: “Συγνώμη φίλε” και “Αλήτες που κάνατε το παιδάκι να κλάψει…” Τα θεωρώ αστειότητες αυτά τα πράγματα.

Από εκεί και πέρα, για τα ίδια τα επεισόδια δεν θα πω απολύτως τίποτα. Δεν ασχολούμαι καθόλου. Άλλωστε, το ποδόσφαιρο πλέον υπάρχει κυρίως για αυτούς που θέλουν να τα κάνουν όλα μπάχαλο. Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να παίρνει ένας γονιός τα παιδιά του στο γήπεδο, ιδίως σε ένα σκληρό ντέρμπι. Έπειτα, αυτή η ιστορία, που έχει αναγάγει σε υπέρτατο σκοπό του ποδοσφαίρου, να δημιουργηθούν οι συνθήκες, ώστε να γυρίσει η οικογένεια στο γήπεδο- λες και κάποτε τα γήπεδα ήταν χώροι οικογενειακού πικ-νικ- είναι μια αφόρητη κοινοτοπία κι ένας ανεδαφικός, κατά τη γνώμη μου, στόχος.

Με την ασυλία που υπάρχει στα βίαια ξεσπάσματα στο γήπεδο, το όλο κλίμα αντιπαλότητας, αλλά και την έμφυτη τάση του ποδοσφαίρου να ξυπνά πάθη κι εχθρότητες εναντίον φανταστικών “Άλλων”, δε νομίζω ότι η οικογένεια έχει καμία θέση στο γήπεδο. Μπορεί να απολαμβάνει έναν αγώνα στον καναπέ του σαλονιού της. Γι’ αυτό, άλλωστε, υπάρχουν και οι τηλεοράσεις.

Γιώργος Σμυρνής