Μετά το θάνατο του Πάπα, οι καρδινάλιοι συγκεντρώνονται στο Βατικανό για να εκλέξουν τη νέα κεφαλή της καθολικής εκκλησίας. Το αποτέλεσμα δίνει, κάπως αναπάντεχα, το χρίσμα στον Μελβίλ (Μισέλ Πικολί). Ο νεοεκλεχθείς Πάπας, όμως, παθαίνει κρίση πανικού λίγο πριν βγει στο μπαλκόνι του Άγιου Πέτρου για να χαιρετήσει τους πιστούς, οι οποίοι περιμένουν ώρες ατελείωτες για να τον δούνε. Οι σύμβουλοι του, ανίκανοι να τον πείσουν ότι μπορεί και πρέπει να ανταποκριθεί στην ‘θεϊκή εντολή’, αναζητούν βοήθεια σε ένα καταξιωμένο, αλλά και άθεο ψυχαναλυτή (Νάνι Μορέτι). Αλλά ο φόβος της τεράστιας ευθύνης που του ανατέθηκε ξαφνικά, είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του…
Δεν είναι η δηλητηριώδης σάτιρα που θα φανταζόταν κάποιος, στην ιδέα του Νάνι Μορέτι απέναντι στους κυρίαρχους θεσμούς του Καθολικισμού. Ωστόσο είναι μια πιο εύστοχη δουλειά από την προηγούμενή του, το «Il Caimano» που είχε θέμα τον Μπερλουσκόνι, με ευδιάκριτα τα χαρακτηριστικά του σινεμά του: διεισδυτική παρατήρηση, προσωπική περιπαιχτική ματιά και ποιητική διάθεση. Στην πορεία της ιστορίας, ο Μορέτι παίρνει μερικές ευχάριστα απρόβλεπτες στροφές, αλλά χάνει και αρκετές ευκαιρίες. Αντιμετωπίζει με συμπάθεια τον ήρωά του, και η λιτά εκφραστική ερμηνεία του Μισέλ Πικολί κατά τη μελαγχολική αναζήτηση του… αρνητή Ποντίφικα είναι η τρυφερή καρδιά της ταινίας, με την αναγκαστική συνύπαρξη του ψυχαναλυτή με τους Καρδινάλιους να προσφέρει ένα πιο ανάλαφρο κωμικό αντίβαρο.
Θοδωρής Τσιάτσικας
