Οι Pearl Jam, ο πορτοκαλί εφιάλτης και η χώρα των θεών!
Πριν από λίγες μέρες βρεθήκαμε στην Ολλανδία. Αφορμή ήταν το φεστιβάλ Rockin’ Park στο Νάιμεχεν, που είχε για headliners τους Pearl Jam. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε γι’ αυτά: ότι οι Pearl Jam παραμένουν ένα από τα κορυφαία ροκ συγκροτήματα κι ο Eddie Vedder ένας από τους πιο χαρισματικούς τραγουδιστές της εποχής μας.
Ότι ο Ben Harper είναι ένας εκπληκτικός μουσικός, εγκληματικά αγνοημένος στην Ελλάδα. Ότι το μίγμα hard rock και blues των Black Keys που θυμίζει το πνεύμα των Cream, μοιάζει να εφευρέθηκε σήμερα. Ότι η δροσερή art-pop με ethnic άρωμα των Vampire Weekend βγαίνει θαυμάσια και ζωντανά. Ότι η Amy MacDonald παραμένει συμπαθέστατη κερδίζοντας σε επι σκηνής αυτοπεποίθηση. Ότι κάθε φεστιβάλ χρειάζεται μια punk παρουσία όπως των Rise Against για να ανάψουν τα αίματα…
...Μας πνίγει όμως η επιθυμία να μιλήσουμε για την οργάνωση και την ατμόσφαιρα ενός φεστιβάλ που γίνεται σε μια σχετικά μικρή πόλη, χωρίς ιδιαίτερη διαφήμιση, χωρίς να χρειάζεται κάποιος ειδικός χώρος. Πώς γίνεται να φιλοξενήσεις κάπου 40.000 ανθρώπους, απλά, στο πάρκο της πόλης και να περάσουν όλοι καλά; Να αράξουν, να φάνε, να πιούν, να πάνε τουαλέτα, να έχουν άφθονο πόσιμο νερό και να ευχαριστηθούν, με άνεση και ασφάλεια, τη μουσική.
Μιλάμε για 11 ώρες συνεχόμενης μουσικής, με 11 συνολικά ονόματα να εναλλάσσονται σε δύο σκηνές (μόλις τελείωνε η δράση στη μία, αμέσως ξεκινούσε στην άλλη και δεν έχανες τίποτα!) και όλα αυτά για 76 ευρουλάκια! Το αντίτιμο για έναν Έλληνα αξίζει μόνο και μόνο για να δει πώς γίνεται να βγει τόσος κόσμος σε ένα πεντάλεπτο και πώς γίνεται να παρκάρεις και να ξεπαρκάρεις χωρίς να πάθεις εγκεφαλικό…
…Το οποίο εγκεφαλικό δεν το γλιτώσαμε! Το προκάλεσε η εξοργιστική ομορφιά του Νάιμεχεν και της γύρω περιοχής. Πώς αντέχουν αυτοί οι άνθρωποι να ζουν σε χαλαρούς ρυθμούς με τόσο πράσινο, μέσα στα δάση και τους αγρούς, με τόσα ποδήλατα, άλογα και αγελάδες; Τι πρόβλημα έχουν και μένουν σε παραμυθένια χωριά και κουκλίστικες πόλεις; Γιατί δεν περνάνε με κόκκινο και δεν βρίζονται πατώντας κόρνες;
Δυστυχώς, όσο γυρίζαμε τη χώρα, τα πράγματα γίνονταν χειρότερα και αρχίσαμε να ιδρώνουμε εκδηλώνοντας στερητικό σύνδρομο για τσιμέντο! Πήγαμε και στο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο αλλά απογοητευτήκαμε: δεν είχε και μεγάλη διαφορά το μέσα με το απ’ έξω…
Εκεί που ενώνεται η Αλεξάνδρας με την Κηφισίας, επικρατεί πανδαιμόνιο. Όλοι προσπαθούν να περάσουν ταυτόχρονα προς όλες τις κατευθύνσεις και δεν κινείται κανείς. Αναστενάζουμε ανακουφισμένοι.
Ο πορτοκαλί εφιάλτης τελείωσε. Επιστρέψαμε, για να ζήσουμε το μύθο μας στη χώρα των χρεοκοπημένων θεών…
Θοδωρής Τσιάτσικας
