Trainspotting

O δαιμόνιος Ντάνι Μπόιλ έριξε μια απρόσμενη βόμβα στο βρετανικό σινεμά αλλά και την ποπ κουλτούρα με τη κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος Trainspotting του Ίρβιν Ουέλς, το 1996. Οι θεατές ήρθαν αντιμέτωποι με μια ταινία για την ηρωίνη χωρίς απολύτως κανένα «πρέπει» ή κάποιο θετικό μήνυμα απεγκλωβισμού από τις ουσίες, μέσω ενός κυνικού, συμφεροντολόγου και παρτάκια ήρωα που μεγαλώνει σε ένα οικονομικά βαλτωμένο περιβάλλον, στην υπό μαρασμό Σκωτία.

Ακολουθώντας ένα freestyle πλαίσιο πλανοθεσίας και κινηματογράφησης, πότε βιντεοκλιπίστικο, πότε ημι ντοκουμενταρίστικο, πότε παραισθητικό, συνθέτει μια επί της ουσίας μαύρη κωμωδία για το αδιέξοδο της «κενής γενιάς» μετά το πανκ που μεγάλωνε στην Μεγάλη Βρετανία, την ηθική και ιδεολογική κατάπτωσή της, την ανυπαρξία ευκαιριών για τα κατώτερα στρώματα.

Όντας μια ταινία «φιλική προς τον θεατή», με αμείωτο ρυθμό, ενέσεις απολαυστικού χιούμορ και στιγμές απόλυτου σοκ, σε συνδυασμό με τις ερμηνείες των τότε άγνωστων νέων ηθοποιών (κυρίως του Γιούαν Μακρέγκορ), το Trainspotting έγινε ένα instant classic του Βρετανικού σινεμά κι ένα ορόσημο της σύγχρονης ποπ κουλτούρας.

Το φιλμ έγραψε μεγάλα νούμερα στο box office διεθνώς, έφτασε ως τα Όσκαρ, κέρδισε αναρίθμητα φεστιβαλικά βραβεία και συν τοις άλλοις άφησε κι ένα αξέχαστο σάουντρκακ (όπως και το απόλυτο κλιπ συνοδεία του Perfect Day του Λου Ριντ). Ο Μπόιλ, υπογραμμίζει την ευθεία σχέση του με τον Βρετανικό σινεμά στην πιο εμπορική εκδοχή του.

Ο Mark Renton είναι ένας νεαρός ηρωινομανής, ο οποίος προσπαθεί να κατανικήσει τον εθισμό του. Το μίζερο σκοτσέζικο περιβάλλον όμως και ο ακατάλληλος κοινωνικός περίγυρος, του υπενθυμίζουν διαρκώς την κυκλικότητα της ζωής που έχει επιλέξει…