Endgame – 4 ημέρες και 7 λεπτά: Μια παράσταση βασισμένη σε κείμενα της Γλυκερίας Μπασδέκη στον Μικρό Κεραμεικό

Η παράσταση «Endgame – 4 ημέρες και 7 λεπτά», βασισμένη στην αιχμηρή και τρυφερή γραφή της Γλυκερίας Μπασδέκη και σκηνοθετημένη από τη Ρουμπίνη Φέφε, φέρνει στη σκηνή του Μικρού Κεραμεικού από τις 9 Νοεμβρίου μια πολυφωνική ιστορία για το τέλος του κόσμου – ή για όλα όσα επιμένουν να ανθίζουν λίγο πριν από αυτό. *Θέατρο Σκιών: Άθως Δανέλης.

Ο κόσμος τελειώνει σε τέσσερις ημέρες και επτά λεπτά. Μέχρι τότε, τέσσερις γυναίκες καταφεύγουν σε ένα υπόγειο, ηχογραφώντας ιστορίες για έναν μελλοντικό αρχαιολόγο. Μικρές εξομολογήσεις, αστείες, ωμές και ανθρώπινες, συνθέτουν ένα σκηνικό μωσαϊκό όπου το χιούμορ, η αγωνία και ο έρωτας συναντούν την απώλεια και την ανάγκη για λύτρωση.

Η λαϊκή τέχνη του θεάτρου σκιών, με την υπογραφή του Άθω Δανέλλη, φωτίζει τις φωνές των γυναικών και χαρίζει στην παράσταση μια διάσταση συλλογικής μνήμης, υπέρβασης και χιούμορ, ακόμα και μπροστά στο σκοτάδι.

Η δραματουργική σύνθεση βασίζεται στο βιβλίο «Κλάματα» της Γλυκερίας Μπασδέκη και σε δημοσιευμένα κείμενα της, στην εφημερίδα Lifo (Crying Games). Η αιχμηρή γλώσσα της Μπασδέκη –ωμή,τρυφερή και σαρκαστική μαζί– διαπερνά το έργο σαν ηλεκτρισμός, χαράσσοντας το αποτύπωμα μιας εποχής που μοιάζει ταυτόχρονα γνώριμη και ανοίκεια. Η λαϊκή τέχνη του θεάτρου σκιών, με την υπογραφή του Άθω Δανέλλη, παρεμβαίνει ως καταλύτης φωτίζοντας μέσα από την δύναμη της σκιάς τα όσα ειπώθηκαν και δίνει στην παράσταση μια διάσταση συλλογικής μνήμης και υπέρβασης.To «Endgame 4 μέρες και 7 λεπτά» αφορά στιγμές παράδοξου αδιεξόδου, με την πολυφωνία των επεισοδίων να ξυπνά αναλογίες του Βοκάκιου δεκαήμερου, μικρές ιστορίες αστείες, ωμές, ανθρώπινες.

Σε τέσσερις μέρες και επτά λεπτά ακριβώς ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα τελειώσει. Ένας κομήτης καταστρέφει την γη. Τέσσερις γυναίκες καταφεύγουν σε ένα υπόγειο, ηχογραφώντας ιστορίες για τον μελλοντικό αρχαιολόγο. Οι φωνές μπλέκονται, άλλοτε ψιθυρίζοντας το «φταίω», άλλοτε φωνάζοντας την ανάγκη του «είμαι», δημιουργώντας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ταυτότητας. Ο δραματικός χρόνος ορίζεται σε ένα άχρονο μέλλον. Η ατμόσφαιρα είναι post apocalyptic, με εικόνες που κοιτούν ταυτόχρονα πίσω και μπροστά, σαν ένα χρονικό καρουσέλ.

«Η θεατρική ομάδα “παν-αγνώστου¨ αφηγείται μια αλληγορία αντιμετώπισης ενός επερχόμενου (;) τέλους του κόσμου. Τέσσερις γυναίκες καταφεύγουν σε ένα υπόγειο. Ένας κομήτης απειλεί με αφανισμό τον πλανήτη, η σκηνή συνεχίζει για λίγο ακόμη, από πείσμα. Στους μήνες που δουλεύουμε πάνω στα κείμενα της Γλυκερίας Μπασδέκη μας απασχόλησε αυτή η στιγμή της αναπνοής ανάμεσα στο τέλος και στο “cut”. Εκείνη η υπαρξιακή ακινησία όπου η θεατρική πράξη γίνεται επιβίωση και όχι αναπαράσταση. Τέσσερις γυναίκες ηχογραφούν για τον μελλοντικό αρχαιολόγο ιστορίες, σκέψεις, άρρητα θραύσματα, γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να κρατηθούν σε μια άλογη συνθήκη τέλους. Ο ήχος γίνεται σώμα, η σκιά αντανάκλαση και η φωνή το τελευταίο τους καταφύγιο. Στήνουμε ένα χειροποίητο θέατρο που αυτοδιαλύεται την ώρα που μιλά. Ό,τι απομένει είναι ένα pastiche: εξομολογήσεις, μνήμες, αυτοσαρκασμός, επιθυμία και ελπίδα.Η γλώσσα της Γλυκερίας Μπασδέκη και οι σκιές του Άθου Δανέλλη συνομιλούν και επανοηματοδοτούν μια πραγματικότητα στο χείλος της καταστροφής, σπέρνοντας τους σπόρους της ακόλουθης μετασχηματικής αναγέννησης στα χνάρια του θεού Διόνυσου. Δεν στολίζουμε το τέλος, το φωτίζουμε για μια στιγμή, όσο χρειάζεται για να δούμε ότι υπάρχει ακόμη υπόσχεση ζωής μέσα στο προσωπικό μας σκοτάδι. Αν κάτι σώζεται, είναι ο ήχος της φωνής μας λίγο πριν σβήσει. Τέλος ή αρχή»;
Ρουμπίνη Φέφε