Μπερλινγκουέρ: Η μεγάλη ελπίδα

Ιταλία, δεκαετία του 1970. Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ υπηρετεί ως Γραμματέας του μεγαλύτερου Κομμουνιστικού Κόμματος στον δυτικό κόσμο. Με περισσότερα από 1,7 εκατομμύρια μέλη και περισσότερους από 12 εκατομμύρια ψηφοφόρους, το κόμμα υιοθετεί μια τολμηρή φιλοδοξία: να εφαρμόσει τον σοσιαλισμό μέσω της δημοκρατίας. Αψηφώντας τον τσιμεντένιο ψυχροπολεμικό διχασμό, ο Μπερλινγκουέρ και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) ξόδεψαν πέντε χρόνια προσπαθώντας να κερδίσουν την εξουσία, συμμετέχοντας σε έναν άνευ προηγουμένου διάλογο με τη Χριστιανοδημοκρατία και πλησιάζοντας δελεαστικά στην αλλαγή της πορείας της ιστορίας.

Δολοφονικές απόπειρες από τις μυστικές υπηρεσίες της Βουλγαρίας, εντατικοί εκλογικοί αγώνες,και λεπτές διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα, κατέστησαν την πορεία του Μπερλινγκουέρ, ένα ταξίδι επιμονής, κινδύνου και υψηλών προσδοκιών.

Η ταινία καταγράφει αυτή τη σημαδιακή εποχή, από τα πρωτοσέλιδα που συγκλόνισαν τον κόσμο μέχρι το επικίνδυνο παιχνίδι με την εξουσία που κορυφώθηκε με τη δολοφονία του Άλντο Μόρο, του Προέδρου της Χριστιανικής Δημοκρατίας, το 1978, από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.

Κατά τη διάρκεια όλων αυτών, η ιστορία του Μπερλινγκουέρ διαπλέκεται με την ιστορία ενός έθνους, με την προσωπική ζωή και την πολιτική να φαντάζουν αδιαχώριστες. Όταν όμως το μονοπάτι μπροστά μοιάζει αδιέξοδο, πρέπει να παραδοθούμε ή να συνεχίσουμε;

Ενσωματώνοντας ιστορικά αρχειακά πλάνα (διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία, απαγωγή Άλντο Μόρο, πολιτικές προσωπικότητες της εποχής)  στην μυθοπλασία, που αναπαριστά υποδειγματικά την δεκαετία του ’70 στην Ιταλία και πιάνει τον αγωνιστικό παλμό της εποχής, η ταινία καταφέρνει να αποδώσειτην ψυχή του κοσμαγάπητου Ενρίκο Μπερλινγκουέρ: τον αγνό ιδεαλισμό του, το πάθος του, τα δύσκολα διλήμματα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει,  και βέβαια την εχθρότητα που εισέπραξε σχεδόν από τους πάντες: από το ανατολικό μπλοκ,που έβλεπε με μισό μάτι τον ευρωκομμουνισμόκαι την -εκτός γραμμής-δημοκρατική μετάβαση στον κομμουνισμό  α λα Μπερλινγκουέρ, τους καπιταλιστές βιομήχανους (βλέπε Φίατ), τους Αμερικανούς, τους δεξιούς Χριστιανοδημοκράτες και τον Αντρεότιπου έβλεπαν, αποσβολωμένοι και αμήχανοι,το PCIνα γιγαντώνεται, των μυστικών υπηρεσιών, αλλά και μερίδας κομμουνιστών που εξέλαβαν τη στάση του προδοτική. Και βέβαια των Ερυθρών Ταξιαρχιών,των οποίων η δράση στάθηκε τραγικά μοιραία για την έκβαση όλων όσων ο ίδιος οραματιζόταν…