Μαύρη φάλαινα

Η Ίνγκριντ είναι μια πληρωμένη δολοφόνος που ολοκληρώνει τα συμβόλαια θανάτου που της αναθέτουν με απόλυτη επιτυχία και χωρίς να αφήνει ούτε ένα ίχνος. Όταν όμως η τελευταία της δουλειά αλλάζει τις ισορροπίες ισχύος σε ένα ισπανικό λιμάνι, θα πρέπει να παραβεί κάποιες από τις βασικές αρχές της.

Ως μια ωδή στη μελαγχολία ή σαν εικαστικό δρώμενο με ανεξίτηλες ομορφιές, μοιάζει το φιλμ του ισπανού Πάμπλο Χερνάντο. Από την απόκοσμη εισαγωγή, με τη σεκάνς του πρώτου φόνου όπου η ηρωίδα μοιάζει σαν φάντασμα που πλανάται πάνω από το βιομηχανικό τοπίο, η κάμερα του σκηνοθέτη δείχνει αποφασισμένη να μας μαγέψει ολοκληρωτικά.

Το υβρίδιο νουάρ- δράματος που κατασκευάζει ο Χερνάντο, διαθέτει μια εικαστική μεγαλοπρέπεια που επισκιάζει τα πάντα, ειδικά από τη στιγμή που το μεταφυσικό (;)στοιχείο εισέρχεται στην πλοκή. Ευτυχώς όμως το σενάριο έχει τις κατάλληλες λύσεις για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αφήσει το κατάλληλο χώρο για να ξεδιπλωθούν οι αρετές μιας ιστορίας που βρίσκει τον ανθρώπινο προσανατολισμό και τις δραματικές κορυφώσεις της.

Ένα ιδιότυπο και ατμοσφαιρικό (η φωτογραφία της Σάρα Γκελέγο Γκράου είναι για πολλά Όσκαρ) νουάρ λοιπόν είναι η εικαστική «Μαύρη Φάλαινα» με δάνεια από το σινεμά του Ζαν Πιέρ Μελβίλ και αλληγορικό χαρακτήρα γύρω από την μοναξιά και την σχέση ανθρώπου- φύσης. Καταπληκτική στην απόδοση της αινιγματικής ηρωίδας η σουηδο-ισπανίδα Ινγκριντ Γκαρσία-Τζόνσον.