Ο Κύριος των Νεκρών (The Shrouds)

Ο Καρς αδυνατεί να ξεπεράσει το χαμό της αγαπημένης του γυναίκας και προβαίνει σε μια περίεργη εκδήλωση πένθους: τοποθετεί ειδική κάμερα στο φέρετρο της νεκρής και παρακολουθεί σε live χρόνο τη διαδικασία αποσύνθεσης του άψυχου κορμιού της. Ώσπου μια μέρα εντοπίζει κάτι περίεργο γύρω από τα οστά της νεκρής που υποτίθεται πως είχε πεθάνει από καρκίνο.

Η ιδέα του φιλμ προέκυψε όταν ο διάσημος σκηνοθέτης από τον Καναδά έχασε την αγαπημένη του σύντροφο πριν από λίγα χρόνια. Τίποτε παράξενο σε αυτό. Όμως από τη στιγμή που μιλάμε για τον γκουρού του κινηματογραφικού body horror, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι το πένθος του Κρόνενμπεργκ δεν θα μπορούσε να ήταν ίδιο ή ανάλογο με εκείνο των απλών θνητών.

Αγκαζάροντας στο ρόλο του ήρωα τον Βενσάν Κασέλ με χτένισμα και χρώμα μαλλιών που θυμίζουν… εκείνον, ο σκηνοθέτης των «Μύγα», «Διχασμένοι» και «Crash» οδηγεί την προσωπική εξομολόγηση του σε σημεία ακραίου και ενίοτε εντυπωσιακού σινεφιλικού ρεπερτορίου.

Κι ενώ ο εξοικειωμένος με το σύμπαν του Κρόνενμπεργκ θεατής, γνωρίζει ότι το έργο θα παρεκτραπεί σε αρκετές γωνίες όπου το θρίλερ καιροφυλακτεί, δύσκολα μπορεί να φανταστεί μέχρι που θα φτάσει τούτη η ιδιότυπη αυτοαναφορική ταινία. Εμμονικές ιδέες συνυπάρχουν με τεχνολογικά σκαρφίσματα (η προσωπική βοηθός του ήρωα που δεν είναι σίγουρος αν «τον βοηθάει ή πάει να τον τρελάνει» είναι δημιούργημα του AI), η ανθρωπιά και το παράδοξο συνδιαλέγονται με περίπλοκες θεωρίες συνωμοσίας, η απεικόνιση του ερωτικού πάθους παρουσιάζεται με μια νοσηρή μεγαλοπρέπεια που καθηλώνει.

Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι η συνδρομή της εκπληκτικής Ντάιαν Κρούγκερ είναι κάτι παραπάνω από καταλυτική, κάνοντας τον Κασέλ να δείχνει υποδεέστερος δίπλα της. Όμως οι πολλές και καλές ιδέες δεν αρκούν για να κάνουν το φιλμ -που είναι εκτός από το πιο προσωπικό και το πιο ερωτικό ίσως στην καριέρα του Κρόνενμπεργκ- πραγματικά σπουδαίο. Σε πολλά σημεία μοιάζει ανερμάτιστο και οριακά γλυτώνει από το να πέσει σε άτσαλα αλληγορικά σχήματα.