Το γόνατο της Άχεντ

Ισραηλινός σκηνοθέτης που πασχίζει να δείξει την τελευταία του ταινία σε μια απομακρυσμένη κωμόπολη της χώρας του, έρχεται αντιμέτωπος με την λογοκρισία του ισραηλινού υπουργείου πολιτισμού και ταυτόχρονα βιώνει την απώλεια της μητέρας του.

Τρία χρόνια μετά από την σπαραχτική κραυγή- επίκληση πάνω στο ζήτημα της εβραϊκής του ταυτότητας με τα «Συνώνυμα» του, ο Ναντάβ Λαπίντ συνεχίζει στον ίδιο δρόμο. Ενώ όμως στο προηγούμενο φιλμ του η καταγγελία του κατά της πολιτικής του Ισραήλ είχε και σκηνοθετική τόλμη και σεναριακή χάρη, εδώ το οργίλο ύφος του ακολουθεί μια στεγνή γραφή που γίνεται ελάχιστα θελκτική, ενώ σε αρκετές σκηνές δεν αποφεύγει την εύκολη επιτήδευση. Υπάρχουν πάντως σημεία που μπορείς να ταυτιστείς μαζί του με τα εμπνευσμένα σουρεαλιστικά μουσικοχορευτικά κομμάτια από την στρατιωτική θητεία του ήρωα είναι σαφώς τα καλύτερα. Θα μπορούσε η ταινία που έχει ως θέμα την απώλεια (φυσική με το θάνατο της μητέρας αλλά και συμβολική όταν ο ήρωας αναφέρεται στην στέρηση της καλλιτεχνικής του ελευθερίας) να αναπτυχθεί σε βαθύτερα δραματικά σχήματα, αλλά ο Λαπίντ επιχειρεί να βρει την καλλιτεχνική φωνή του μέσα από μια σειρά πειραματιστών που δύσκολα βρίσκουν το στόχο τους παρά τις έντιμες προθέσεις του.