Πού ταξιδεύουν οι Βάκχες μετά την Επίδαυρο; Το πρόγραμμα της περιοδείας

Οι Βάκχες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου, η τραγωδία του μυστικισμού, της έκστασης και της βαρβαρότητας, μετά τη θερμότατη υποδοχή τους από 14.000 θεατές στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 2 και 3 Αυγούστου, περιοδεύουν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι Βάκχες ξεκινούν το ταξίδι τους από το Αρχαίο Αμφιθέατρο Κουρίου στη Λεμεσό, συνεχίζουν στο Θέατρο «Ειρήνη Παπά» στο Χιλιομόδι Κορινθίας, στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας, στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη και στο Ανοιχτό Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» στη Χίο, κι επιστρέφουν στην Αττική, στο Κηποθέατρο Παπάγου, στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» και στο Σχολείον την Αθήνας – Ειρήνη Παπά.

Όταν ο θεός Διόνυσος φτάνει στη Θήβα, ο βασιλιάς Πενθέας αρνείται να δει τον πρώτο του εξάδελφο ως Θεό και απαγορεύει τη διάδοση της νέας θρησκείας. Η άρνησή του εγείρει τη μήνι του θεού ο οποίος, σε μια τραγική αντιστροφή διώκτη και διωκόμενου, οδηγεί τον Πενθέα στον αφανισμό από την ίδια του τη μητέρα.

Ο Ευριπίδης γράφει τις Βάκχες−την τραγωδία των Ελλήνων, των αρχόντων και των λαών, κατά τον σπουδαίο Πολωνό θεωρητικό και κριτικό του θεάτρου Γιαν Κοτ− την τρίτη δεκαετία του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν πια η Ιστορία έχει αποχαλινωθεί. Ο μεγάλος τραγικός ποιητής τη συνθέτει κατά το τελευταίο έτος της παραμονής του στη Μακεδονία, όπου έρχεται σε επαφή με τη διονυσιακή λατρεία.

Φέρνοντας για πολλοστή φορά τους συμπολίτες του αντιμέτωπους με τις ανθρώπινες συμπεριφορές που στηλίτευε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Ευριπίδης συνθέτει μια τραγωδία -από τις λίγες που έχουν ως αντικείμενο τον θεό Διόνυσο- για τη σύγκρουση του θεού με τον άνθρωπο, για την ανθρώπινη αρετή και αγριότητα, τη σύνεση και την πλάνη, το λογικό και το άλογο. Για τον Ευριπίδη, όταν ο άνθρωπος καταλαμβάνεται από τα κτηνώδη ένστικτά του, όταν η βαρβαρότητα ξυπνά μέσα του με λύσσα, κάθε κοινωνική συνύπαρξη ακυρώνεται· ακόμα κι αν πρόκειται για τον ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνίας, τη σχέση μάνας-παιδιού.

Είναι η βία που σημαίνει το τέλος της πόλης-κράτους των Αθηνών. Και καθώς η τραγωδία καταπιάνεται με την ουσία της ανθρώπινης ταυτότητας -πολιτικής ή ατομικής, με το τέλος αυτής της τελευταίας, οι Βάκχες καθίστανται -από πολλές απόψεις- ένα δράμα για τον θάνατο της ίδιας της αρχαίας τραγωδίας.

9-Αυγ | Αρχαίο Αμφιθέατρο Κουρίου | Λεμεσός

10-Αυγ | Αρχαίο Αμφιθέατρο Κουρίου |Λεμεσός

29-Αυγ | Θέατρο “Ειρήνη Παπά” | Χιλιομόδι

1-Σεπ | Παλαιό Ελαιουργείο | Ελευσίνα *

6-Σεπ | Θέατρο Δάσους | Θεσσαλονίκη

11-Σεπ | Ανοιχτό Θέατρο “Μίκης Θεοδωράκης” | Χίος

18-Σεπ | Κηποθέατρο Παπάγου

20-Σεπ | Θέατρο Βράχων “Μελίνα Μερκούρη” | Βύρωνας *

25-Σεπ | Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά *

26-Σεπ | Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά *

27-Σεπ | Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά *

28-Σεπ | Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά *

29-Σεπ | Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά *

Χρήση υπέρτιτλων σε αγγλικά στους σταθμούς της περιοδείας που σημειώνονται με αστερίσκο (*)