Ghost Dog: Ο τρόπος των Σαμουράι
Το έργο του πολυβραβευμένου Τζιμ Τζάρμους, επιστρέφει στις θερινές κινηματογραφικές αίθουσες με επετειακές, ψηφιακά αποκατεστημένες κόπιες με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την αρχική του κυκλοφορία.
Ένας μοναχικός Αφροαμερικανός εκτελεστής στη Νέα Υόρκη, λειτουργεί με αυστηρή προσήλωση στον κώδικα τιμής των σαμουράι. Υπηρετεί τον αφέντη του, τον μικρομαφιόζο Λούι που κάποτε του έσωσε τη ζωή, αλλά όταν ένα χτύπημα πάει στραβά και βρίσκεται ο ίδιος στο στόχαστρο της μαφίας, αναγκάζεται να αναμετρηθεί με τις απόλυτες αρχές του.
Σχετικά με την ταινία
Το Ghost Dog, υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών του 1999, έχει γίνει πλέον cult, για τον καταπληκτικό συνδυασμό γκανγκστερικής περιπέτειας, δράματος, υπαρξιακής φιλοσοφίας και ποιητικής αφήγησης, σε μια καινοτόμα σύνθεση παραδοσιακής ανατολικής σκέψης και σύγχρονης αστικής κουλτούρας.
Με μια εξαιρετική ερμηνεία από τον Φόρεστ Γουίτακερ, η ταινία ακολουθεί τον Ghost Dog, έναν εσωστρεφή εκτελεστή που ζει στη Νέα Υόρκη των γκέτο του σήμερα, αλλά σύμφωνα με τον αρχαίο κώδικα των σαμουράι, όπως περιγράφεται λεπτομερώς στο Χαγκακούρε (που κυριολεκτικά σημαίνει “κρυμμένος ανάμεσα στα φύλλα”), το διάσημο βιβλίο του Ιάπωνα σαμουράι και μετέπειτα ζεν μοναχού Γιαμαμότο Τσουνετόμο.
Ο Τζάρμους με το ξεχωριστό σκηνοθετικό στυλ του, με κινηματογραφικές αναφορές από το The Godfather (1972) του Κόπολα ως το Le Samouraï (1967) του Ζαν Πιερ Μελβίλ, συνδυάζει άψογα τη φιλοσοφία των σαμουράι με τη σκληρή πραγματικότητα της αστικής ζωής, δημιουργώντας μια μαγευτική και στοχαστική κινηματογραφική εμπειρία, εξερευνώντας -συχνά με χιούμορ- θέματα όπως η πίστη, η τιμή, η διασταύρωση των παραδόσεων με τη σύγχρονη κοινωνία και η θέση του ατόμου μέσα σε έναν χαοτικό κόσμο.
Η φωτογραφία του κινηματογραφιστή Ρόμπι Μιούλερ, συνεργάτη των Τζιμ Τζάρμους και Βιμ Βέντερς, αποτυπώνει με στοιχειωτική ομορφιά την αντίθεση ανάμεσα στις μοναχικές στιγμές που αποκαλύπτουν την εσωτερική ζωή του χαρακτήρα και τις στυλιζαρισμένες σκηνές δράσης, από τις στέγες μέχρι τα σοκάκια όπου ο Ghost Dog κινείται με ήρεμη χάρη και θανατηφόρα ακρίβεια. Η μουσική του RZA που ενσωματώνει ενίοτε στην χιπ-χοπ την παραδοσιακή ιαπωνική μουσική προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο βάθους, ενισχύοντας την ασυνήθιστη ατμόσφαιρα και τον συναισθηματικό αντίκτυπο της ταινίας.
Η ταινία βρήκε απήχηση σε κοινό και κριτικούς εξίσου, που επαίνεσαν την ερμηνεία του Γουίτακερ και τη μοναδική αφηγηματική της προσέγγιση, που εναρμονίζει την εξωτερική δράση με βαθιά ενδοσκόπηση, κερδίζοντας μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία του κινηματογράφου. Το Ghost Dog: The Way of the Samurai είναι ένας διαλογισμός για τη σύγκρουση πολιτισμών (και κινηματογραφικών ειδών), με την ειρωνική αποστασιοποίηση και την ταυτόχρονη βαθιά ενσυναίσθηση που μόνο μια ταινία του Τζάρμους μπορεί να πετύχει.
