MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΤΡΙΤΗ
28
ΜΑΪΟΥ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Status Update: Παναγιώτης Γαβρέλας, ηθοποιός

Απόφοιτος του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ και της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας των C for Circus. Κατά καιρούς, έχει σκηνοθετικές αναλαμπές.

Στέλλα Χαραμή | 08.04.2024

Νομίζω πως εμφανίζονταν ένα-ένα τα στοιχεία της καλλιτεχνικής μου ανησυχίας.

Στην ηλικία των 20 περίπου, άρχισα να μαθαίνω κιθάρα, να διακοσμώ το σπίτι μου και να πειραματίζομαι με διάφορα υλικά και ιδέες. Επίσης, σε εκείνη την ηλικία έκανα και ένα interail ταξίδι στην Ευρώπη, το οποίο με άλλαξε σαν άνθρωπο. Το πιο σημαντικό, βέβαια, ήταν η συμμετοχή μου στην θεατρική ομάδα του Πολυτεχνείου του ΑΠΘ, που παρότι δεν ήθελα αρχικά να πάω, καθόρισε τη μετέπειτα ζωή μου.

Θυμάμαι είχα δει την «Κατσαρίδα» των Γάκη και Μαυρογεωργίου στην Θεσσαλονίκη

από τον Γιώργο Παπαγεωργίου και το Μιχάλη Οικονόμου. Δεν πίστευα ότι αυτό που έβλεπα ήταν θέατρο. Δεν ήξερα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Είχα μόνο αναφορές από πιο κλασσικές παραστάσεις. Ένα μεγάλο κλικ έγινε μέσα μου τότε, καθώς είδα την «Κατσαρίδα» τρεις φορές και προσπαθούσα με ένα Nokia 3310 να ηχογραφήσω το κείμενο της παράστασης μιας. Είχα τέτοια άγνοια που δεν φανταζόμουν πως μπορώ να αγοράσω κάπου το κείμενο.

Σπούδασα στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ.

Αλλά ας αφήσουμε την επιστήμη ήσυχη. Αρκετά περνάει ήδη! Νομίζω εδώ ισχύει το «μακριά και αγαπημένοι». Πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι να διδάξω Φυσική σε ένα επίπεδο μέχρι Α΄ Λυκείου μπορώ και τώρα να το κάνω και αρκετά καλά μάλιστα. Είμαι επικοινωνιακός και με συμπαθούν τα παιδιά. Είχα τρεις μαθητές στην καριέρα μου ως καθηγητής Φυσικής. Σε υψηλότερο επίπεδο Λυκείου θέλω αρκετό διάβασμα και σε επίπεδο ακαδημαϊκής καριέρας είναι πάρα πολύ αστείο μόνο και που το γράφω.

Χωρίς την ομάδα των C for Circus μάλλον θα είχα αλλάξει επάγγελμα.

Βγαίνοντας από τη σχολή έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν τεράστιο ανταγωνισμό, ελάχιστες ακροάσεις και ένα χάος που πρέπει κάπως να γνωρίσεις. Εμείς είχαμε την τύχη να έχουμε ο ένας τον άλλον, να κάνουμε δουλειές μόνοι μας και να κερδίζουμε χρόνο μένοντας στον χώρο, να βελτιωνόμαστε και να περιμένουμε με μεγαλύτερη ψυχραιμία την ευκαιρία να παίξουμε και κάπου αλλού. Επίσης, ήδη η ομάδα, μας είχε βάλει σε μια πορεία σκέψης να ανακαλύψουμε το προσωπικό μας καλλιτεχνικό όραμα και να μπούμε πιο πολύ σε ρόλο δημιουργού.

Δεν αναζητώ την ανεξαρτησία από την ομάδα συχνότερα από πριν.

Είναι συγκυριακό. Η ομάδα είναι ένα δυναμικό σύστημα. Εξαρτάται από τις σχέσεις των ανθρώπων. Κάποια στιγμή, μπορεί να χρειάζομαι λίγη απόσταση και σε κάποια άλλη περίοδο να θέλω να κάνω κάτι μόνο με αυτούς. Επίσης, μπορεί η ομάδα να θέλει να κάνει κάποιο πρότζεκτ που δεν μπορώ να συνδεθώ ή να έχω κάποια άλλη πρόταση που θέλω να κάνω. Νομίζω, σε γενικές γραμμές, είμαι αρκετά πιστός προς την ομάδα. Με συγκινεί πάρα πολύ να βλέπω να τα καταφέρνει ο καθένας μας ξεχωριστά και όταν μοιραζόμαστε ένα όραμα, θέλω να είμαι εκεί για να τους βοηθήσω όσο μπορώ.

Με την ομάδα, είμαστε σε εντατικές πρόβες για την παράσταση «Κάτι διαφορετικό 2»

που θα παρουσιαστεί τον Μάιο στο θέατρο «Τζένη Καρέζη». Ένα βαριετέ κοινωνικής σάτιρας, με θέμα την διαφορετικότητα. Το 2013 είχαμε κάνει την πρώτη βερσιόν και ήταν η πρώτη παράσταση που φέραμε στην Αθήνα. Τώρα, ξαναπιάνουμε το ίδιο θέμα για να δούμε τι έχει αλλάξει τόσο σε εμάς, όσο και στην κοινωνία.

Άργησα, γενικά, να μπω στη δραματική σχολή. Μπήκα στα 27 μου.

Τρία χρόνια μετά την αποφοίτησή μου ήρθε το «Ζακέτα να πάρεις», η σειρά της ΕΡΤ. Δεν ήταν αργά σε σχέση με την ύπαρξη μου στον χώρο. Απλώς ξεκίνησα 30 χρονών την πορεία μου, σχετικά μεγάλος. Τώρα όσον αφορά το άνοιγμα στο μεγάλο κοινό που σου προσφέρει η τηλεόραση, δεν το καταλαβαίνω. Όταν μου λένε φίλοι ότι «σε ανέφερα κάπου και σε ήξεραν», ρωτάω «από πού»; Σκέφτομαι ότι έχουμε υπάρξει σε κοινή παρέα. Δεν αισθάνομαι ότι κάτι έχει αλλάξει.

Είμαι ηθοποιός με δημιουργικές τάσεις και σκηνοθετικές αναλαμπές.

Μου αρέσει επί σκηνής να έχω μια ελευθερία, να μπορώ να φέρνω το υλικό μου και να γίνομαι συνδημιουργός. Αλλά ενίοτε μου σκάνε κάποιες σκηνοθετικές αναλαμπές που θέλω να βρω το πλαίσιο να πραγματοποιήσω. Έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου 2-3 πρότζεκτ να περιμένουν.

Κάθε ικανότητα είναι ένα ατού του καθενός μας.

Δεν θεωρώ ότι είναι επιβεβλημένες οι πολλές δεξιότητες για τους ηθοποιούς. Αλλά αν κάποιος/α έχει κάποια καλλιτεχνική ανησυχία, τι καλύτερο απ’ το να βρει το πλαίσιο ώστε να την εξερευνήσει…

Τα εργασιακά ζητήματα με βαραίνουν πάρα πολύ.

Γιατί έχεις περάσει όλη αυτή τη δύσκολη και επίπονη διαδικασία της ακρόασης, τα καταφέρνεις και μετά έρχεται ο παραγωγός και σου ανακοινώνει ένα ελάχιστο ποσό για αμοιβή. Και έρχεσαι αντιμέτωπος με ηθικά ζητήματα, ζητήματα αξιοπρέπειας και μπαίνεις στη διαδικασία να σκέφτεσαι μήπως πρέπει να κάνω υπομονή και να καταφέρω στην επόμενη δουλειά να κλείσω κάτι καλύτερο· πράγμα που είναι λάθος. Επίσης, δεν αντέχω όταν δεν πηγαίνει καλά μια παραγωγή και την κατεβάζουν χωρίς να υπολογίζουν τους ανθρώπους που θα μείνουν άνεργοι. Ασχολούνται με το επιχειρείν, αλλά δεν θέλουν και το ρίσκο που εμπεριέχεται στην έννοια.

Πολιτικά ενεργός θεωρώ ότι είναι όποιος κατεβαίνει στον δρόμο,

έχει πολιτική άποψη και προσπαθεί να επηρεάσει τον κοινωνικό του περίγυρο προς την κατεύθυνση που θεωρεί. Φυσικά δεν εννοώ να κάνεις κήρυγμα και κατήχηση όπου σταθείς και όπου βρεθείς. Ο καθένας με τον τρόπο του. Προσπαθώ να είμαι έτσι, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα.

Υπάρχει μια συντηρητικοποίηση κοινωνική και πολιτική σε πολλές χώρες

και βλέπουμε να συμβαίνουν γεγονότα που παραπέμπουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Το γεγονός ότι έχουμε τέτοια θέση στην ελευθερία του Τύπου δείχνει πολλά για την κοινωνία που ζούμε. Τόσο ακραίος νόμος, όπως στην παράστασή μας «Lemons», δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε να περάσει. Κάτι πιο “ελαφρύ” όμως;

Ελεύθερος δεν σημαίνει μόνο να μπορώ να μετακινηθώ όπου θέλω και να μπορώ μέσα από την τέχνη μου να πω ό,τι θέλω να πω.

Δεν ισχύει, βέβαια, ούτε το δεύτερο και το είδαμε πρόσφατα με το τραγούδι του Πάνου Βλάχου. Η μεγαλύτερη μου αίσθηση εγκλωβισμού είναι οι καθημερινές δυσκολίες που βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Με τα ενοίκια, την ακρίβεια, την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης. Με τόσο στρες για τα καθημερινά πράγματα, πόσο ελεύθερος να αισθανθείς; Η γενιά μου δυστυχώς έχει μεγαλώσει χωρίς ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον και είναι οδυνηρό αυτό.

Υπήρξα ρομαντικός πολύ.

Όμως, με το πέρασμα των χρόνων αποκαρδιώθηκα και τώρα είμαι απλώς ματαιωμένος.

Έχω εμπιστοσύνη στην ανθρωπότητα.

Αλλά δυστυχώς αντιδράει όταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο. Όσο και αν θέλουν να μας πείσουν ότι αυτή η κοινωνία είναι η καλύτερη δυνατή εκδοχή της. Ελπίζω μόνο να μην είναι πολύ αργά.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

O Παναγιώτης Γαβρέλας πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Lemons Lemons Lemons Lemons Lemons” του Σαμ Στάινερ. Η παράσταση ανεβαίνει στο Υπόγειο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη. 

Συμπρωταγωνιστεί η Άννα Μενενάκου.

Συγγραφέας: Sam Steiner
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία: Ζαφειρία Δημητροπούλου Del Angel)
Σκηνικά – κοστούμια: Μαίρη Τσαγκάρη
Μουσική: Ted Ρέγκλης
Μουσική διδασκαλία: Πάνος Δήμας
Χορός -Κίνηση: Αμαλία Κοσμά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λίνα Λαμπροπούλου
Σχεδιασμός Φωτισμού & Projections: Έλενα Πετροπούλου

Επίσης, θα παίξει στη νέα παραγωγή της ομάδας C for Circus “Κάτι διαφορετικό 2” που θα ανέβει το Μάϊο στο θέατρο “Τζένη Καρέζη”. 

Περισσότερα από Πρόσωπα