Το νέο αγόρι

Στην Αυστραλία του ’40 ένας εννιάχρονος ορφανός Αβορίγινας που διαθέτει ξεχωριστές δυνάμεις, συλλαμβάνεται και οδηγείται σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι που λειτουργεί και ως οικοτροφείο για παιδιά αβορίγινων το οποίο διευθύνει η ηγουμένη Αϊλίν.

Η νέα δημιουργία του σκηνοθέτη Γουόρικ Θόρντον πέντε χρόνια μετά από την «Γλυκιά πατρίδα» κινείται στο ίδιο ιδεολογικό πεδίο (η αποικιοκρατική εξουσία) κι έχει ως θέμα την συνάντηση Αβορίγινων και λευκών στην Αυστραλία του περασμένου αιώνα. Ο Γουόρικ βασίζεται σε αυτοβιογραφικά γεγονότα για να στηλιτεύσει τον αμοραλιστικό, καταπιεστικό χαρακτήρα της αποικιοκρατίας, ενώ στο στόχαστρο της κριτικής του βρίσκεται κι ο χριστιανισμός.

Προκειμένου να αποφύγει την ανούσια ή στείρα ανάδειξη ενός χιλιοειπωμένου μοτίβου, ο αυστραλός σκηνοθέτης καταφεύγει σε ένα λυρικό, υπόγειο αφηγηματικό τόνο προσδίδοντας στο φιλμ στοιχεία μαγικού ρεαλισμού. Μακριά από εύκολα πολιτικά συνθήματα και μονοδιάστατες ψυχαναλύσεις, το σενάριο εστιάζει στην έλξη που ασκεί ο Εσταυρωμένος, το νέο απόκτημα του μοναστηριού, στο νεαρό αγόρι.

Η ιστορία του, όπως ακριβώς την αφηγείται με υποβλητικό τρόπο η ηγουμένη, καθηλώνει το ξεχωριστό αγόρι και οδηγεί τη δραματουργία σε συνθήκες δέους και αποκάλυψης. Θα μπορούσε η ιστορία του αγοριού (μια όχι τυπική ιστορία ενηλικίωσης) να είναι ακόμη πιο σύνθετη ή πολιτική αλλά είναι προφανές ότι ο σκηνοθέτης αρνείται κάτι τέτοιο ποντάροντας στη δυναμική που προκύπτει από τη συνάντηση του σκληρού, μεγαλοπρεπούς τοπίου μετη βαθιά πνευματικότητα.

Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών.