Εμμονες ώρες στον τόπο της πραγματικότητας

Το πορτρέτο μιας τόσο ξεχωριστής δημιουργού, της Αντουανέττας Αγγελίδη, πρωτοπόρου του φεμινιστικού avant-garde κινηματογράφου στην Ελλάδα μέσα από την τρυφερή ματιά της κόρης της κι επίσης σκηνοθέτριας Ρέας Βαλντέν.

Με ένα κοφτό, ποιητικό αλλά κυρίως συνταρακτικό λόγο η Αντουαννέτα Αγγελίδη μιλάει για τους δημιουργούς που την καθόρισαν («ο Μουρνάου μέσω του «Φάουστ» του μου έδειξε το δρόμο») τα τραύματα του παρελθόντος που την στοίχειωσαν, την οικογένεια της, τον όρκο για πίστη και αφοσίωση στην Τέχνη που έδωσε όταν ήταν έφηβη, για την περιπέτεια της τύφλωσης που συνέπεσε με την περίοδο της καραντίνας, για την αντιστασιακή της δράση και τις σπουδές στο Παρίσι, για την θεραπευτική δύναμη του σκοταδιού και της σιωπής, τη σημασία και την ομορφιά των ονείρων.

Όχι τόσο ένα φιλμ που απευθύνεται σε όλους αλλά σίγουρα ένα απαιτητικό έργο που προϋποθέτει μια εξοικείωση με το καλλιτεχνικό σύμπαν της σκηνοθέτριας του «Τόπου» και του «Κλέφτης ή η πραγματικότητα».