Η ώρα των φούρνων
Το ντοκιμαντέρ ποταμός των Οκτάβιο Τζετίνο και Φερνάντο Σολάνας θεωρείται το μανιφέστο του «Νέου κινηματογράφου της Λατινικής Αμερικής».
Το 1965, οι Τζετίνο- Σολάνας Fernando ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω σε μια κινηματογραφική ιδέα που θα λειτουργούσε ως μάρτυρας της Αργεντίνικης πραγματικότητας, με συλλογή πλούσιου αρχειακού υλικού και αυθεντικές μαρτυρίες από αγωνιστές της αντίστασης κατά του στρατιωτικού καθεστώτος.
Don’t cry for me Argentina
Χωρισμένο σε τρεις βασικές ενότητες (νεοαποικιοκρατία, βία, απελευθέρωση) το φιλμ «Η ώρα των φούρνων» αποτελεί το πρότυπο του επαναστατικού ακτιβιστικού κινηματογράφου καθώς περιγράφει αναλυτικά τις ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν την πλούσια αμερικανική ήπειρο στο στόχαστρο των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών καθώς και των ΗΠΑ.
Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος που ο Κάνινγκ μέσω της διπλωματίας βαλκανοποίησε τις χώρες της Λατινικής Αμερικής – οδηγώντας τις μετέπειτα στον νεοαμερικανισμό- και στην εκμετάλλευση του αποικιακού εμπορίου μέσω της αστικής τάξης. Αυθεντικά πλάνα, αντίστιξη λόγου και εικόνας, συγκλονιστικές μαρτυρίες. O τίτλος προέρχεται από τις φωτιές που άναψαν οι ιθαγενείς της Αμερικής στις ακτές της Αργεντινής και είδαν οι πρώτοι κονκισταδόροι.
Το ιστορικό στιγμιότυπο χρησιμοποίησε ως απόφθεγμα οκουβανός συγγραφέας και ποιητήςΧοσέ Μαρτί και έγινε αγαπημένη ρήση του Τσε Γκεβάρα (“είναι η ώρα για τους φούρνους, και δεν θα φανεί παρά μόνο φως” -“Es lahoradeloshornos y nosehadevermásquelaluz”).
