Συρανό ντε Μπερζεράκ

Υπόθεση

Ο ρομαντικός Συρανό δεν εκδηλώνει τα συναισθήματά του προς την Ρωξάνη θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο για ένα τόσο μεγάλο έρωτα. Έτσι αρκείται στο να γράφει τα φλογερά ερωτικά γράμματα του ανίκανου για ποίηση Κριστιάν ο οποίος είναι επίσης ερωτευμένος με την Ρωξάνη, η οποία – δυστυχώς για τον Σιρανό- ανταποκρίνεται στον έρωτα του.

Το βασανιστήριο του έρωτα

Εκείνο που καθιστά διαχρονικό και επίκαιρο τον γραμμένο από τον Εντμόν Ροστάν στα 1897 «Συρανό ντε Μπερζεράκ» είναι ο ισορροπημένος συνδυασμός του ουμανισμού με το ρομαντικό στοιχείο της ιστορίας. Ο Ράιτ διαφοροποιεί το στόρι σε σχέση με το πρωτότυπο στο κομμάτι της δυσμορφίας του ομώνυμου ήρωα. Στις παλιές κινηματογραφικές εκδοχές ο Χοσέ Φερέρ και ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ απέδιδαν τον ρόλο τους με διαφορά μύτης σε σχέση με τους συμπρωταγωνιστές τους, ενώ εδώ το διαφορετικό εντοπίζεται στο χαμηλό ύψος του σταρ του «Game of thrones» Πίτερ Ντίνκλατζ.

Πολιτική ορθότητα, βασανιστικά υπαρξιακά διλήμματα, μελαγχολικοί έρωτες και επικά μελοδράματα αποκτούν μια τραγική χροιά λόγω των παιχνιδιών της μοίρας που κάνουν άνω κάτω τις ζωές των ηρώων.  Το ζητούμενο και ηθικό δίδαγμα του έργου είναι η ανάδειξη της ψυχικής καλλιέργειας και της ικανότητας να βλέπεις τη ζωή μέσω του ποιητικού βλέμματος έναντι της σωματικής ευμορφίας που δίχως το ανάλογο βάθος καταλήγει να είναι μια ρηχή κι ανούσια αντίληψη της πραγματικότητας. Δεν είναι άσχημη η άποψη του Ράιτ που επιλέγει το μουσικοχορευτικό σόου για να ενισχύσει τις πιο κομβικές σκηνές του φιλμ (και ενίοτε τα καταφέρνει αφού 1-2 τραγούδια βοηθούν αποτελεσματικά την αφήγηση) αν και καταβάλλει υπερβολικά μεγάλη προσπάθεια για να μας εντυπωσιάσει.  Πιο ιδανικός για το ρόλο του νέου Συρανού από τον Πίτερ Ντίνκλατζ δεν θεωρούμε ότι θα μπορούσε να βρεθεί καθώς ο αμερικανός σταρ συνδυάζει την τρυφερότητα με το χιούμορ σε ισόποσες δόσεις.