Τελευταίοι και πρώτοι άνθρωποι
Το φιλμ που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο φεστιβάλ Βερολίνου του 2020, στο τμήμα Berlinale Special είναι ένα έργο για «το τέλος του κόσμου».
Υπόθεση
Δύο δισεκατομμύρια γήινα χρόνια μετά, στο μέλλον, η τελευταία γενιά ανθρώπων βρίσκεται στο χείλος του αφανισμού. Από τον μακρινό, εποικισμένο τους πλανήτη, στέλνουν ένα ύστατο κινηματογραφημένο μήνυμα στους σημερινούς κατοίκους της γης.
Το μέλλον της ανθρωπότητας
Η εκκεντρική ταινία του αδικοχαμένου Ισλανδού συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής και υποψήφιου για δύο Όσκαρ Γιόχαν Γιοχάνσον («Sicario», «The theory of everything») είναι ένα κράμα ντοκιμαντέρ και ποιητικού σινεμά, που βασίζεται στο προφητικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Ολαφ Στέιπλεντον, σε αφήγηση της Τίλντα Σουίντον.
Οι ιδιοσυγκρασιακοί «Τελευταίοι και πρώτοι άνθρωποι» αφορούν σε ένα ανήσυχο φιλοσοφικό πόνημα που εμπνεύστηκε ο Γιοχάνσον όταν έπεσε στα χέρια του ένα φωτογραφικό λεύκωμα. Πρόκειται για το έργο του Ολλανδού φωτογράφου Γιαν Καμπέναερς με τίτλο «Spomenik», που αφορούσε στη συλλογή από φωτογραφίες πολυάριθμων ογκωδών πέτρινων μνημείων που οικοδομήθηκαν στην τέως Γιουγκοσλαβία από την δεκαετία του 60 ως τα τέλη των 80s ύστερα από παραγγελία του Τίτο σε καλλιτέχνες της εποχής.
Το αίτημα του προέδρου της τότε Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκλοσλαβίας) ήταν «τα σπόμενικ» (μνημεία στα σερβικά και κροατικά) να συνέθεταν μια τεχνητή, επινοημένη πολιτεία, ένα ουτοπικό πείραμα για την ενοποίηση των σλαβικών εθνοτήτων με τις τόσες θρησκευτικές και άλλες διαφορές.
Στους αρχιτέκτονες που ανέλαβαν τη δημιουργία των έργων δεν επιτρεπόταν η χρήση χριστιανικής εικονογραφίας κι έτσι αυτοί στράφηκαν στην προϊστορική τέχνη των Σουμερίων ή των Μάγια. Χάρη στην επιλογή αυτή κάποια μνημεία φαίνονται τόσο αλλόκοτα έως και «εξωγήινα». Σινεμά για λίγους αλλά θα αποζημιώσει σίγουρα εκείνους που αρέσκονται στην εύρεση πρωτοποριακών κινηματογραφικών έργων.
