Η Βερόνικα είναι μια ταλαντούχα σοπράνο που ζει στην Πολωνία, ενώ η Βερονίκ που της μοιάζει σαν δίδυμη αδερφή της, έχει μεγαλώσει στη Γαλλία κι επίσης ασχολείται με τη μουσική. Αγνοούν η μία την ύπαρξη της άλλης, αλλά μοιράζονται το ίδιο πάθος για τη μουσική και μια απροσδιόριστη εντύπωση ότι “δεν είναι μόνες”. Διαισθάνονται η μία την άλλη σε ένα μεταφυσικό επίπεδο, κι η Βερονίκ που διακατέχεται από μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, αναζητά το συμπληρωματικό της κομμάτι σε μια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης, που σημαδεύεται από τον θάνατο της Βερόνικα.
Η ταινία προβλήθηκε και στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών, παρουσία της πρωταγωνίστριας, Ιρέν Ζακόμπ. Άλλωστε ήταν ακριβώς στις Κάννες όπου το 1991 η Διπλή Ζωή της Βερόνικα είχε κερδίσει το βραβείο FIPRESCI κατακτώντας κοινό και κριτικούς, αλλά και βραβείο καλύτερης ηθοποιού για την ερμηνεία της Ζακόμπ στον διπλό ρόλο της Πολωνέζας Βερόνικα και της Γαλλίδας Βερονίκ.
Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα παραμένει μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες, μια γοητευτική διερεύνηση πάνω στην ταυτότητα, τη διαίσθηση, την αγάπη, τις ανθρώπινες σχέσεις και την έννοια της ψυχής. Αν και άγνωστες μεταξύ τους, οι δύο ηρωίδες της ταινίας μοιράζονται έναν μυστηριώδη μεταφυσικό δεσμό, που όμως υπερβαίνει την κλασική προσέγγιση του μοτίβου του «alter ego», αφού δεν χρησιμοποιείται όπως στα ψυχολογικά θρίλερ ή στον κινηματογράφο του φανταστικού, αλλά ως ένα όχημα για να υπαινιχθεί ο σκηνοθέτης τις πολλαπλές δυνατότητες που ανοίγονται στην ζωή και την ίδια την ύπαρξη των ανθρώπινων όντων.
Η μια πραγματικότητα αντιπαρατίθεται στην άλλη, προκαλώντας την αναζήτηση του βαθύτερου νοήματος από τον θεατή, ενώ η κεντρική επιλογή που αντιμετωπίζει η Βερόνικα/Βερονίκ βασίζεται σε μια σύντομη υποπλοκή στο ένατο επεισόδιο του Dekalog, της σειράς που έκανε γνωστό τον Κισλόφσκι.
Ο σκηνοθέτης δίνει εδώ ιδιαίτερο βάρος στη φόρμα και στην αισθητική: Η κινηματογράφηση είναι στυλιζαρισμένη και αισθησιακή, με παιχνιδίσματα του φωτός πάνω στα αντικείμενα και με ένα χρυσοπράσινο φίλτρο στις περισσότερες σκηνές που δημιουργεί μια αιθέρια, υπνωτιστική ατμόσφαιρα, στην οποία συμβάλει τα μέγιστα η θαυμάσια μουσική του Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ, που δεν επενδύει απλώς τις σκηνές αλλά τις προχωρά με έναν ευφυή, υπόγειο τρόπο.
Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα είναι μια ταινία που μας παρασύρει ολοκληρωτικά στον κόσμο της, κι έτσι μας αφήνει με την εντύπωση αφότου επιστρέψουμε στον δικό μας κόσμο, ότι είναι πολύ πιο πλούσιος από ό,τι νομίζαμε πριν.
